Ἡ συγκέντρωση μυρίων διαδηλωτῶν στὸ ὀρεινὸ Πισοδέρι, ὅπου μετὰ βίας χωροῦν μερικὲς ἑκατοντάδες, ἐκπροσωπεῖ τὴν παλλαϊκὴ ἔκρηξη κατὰ τῆς ἐθνικῆς προδοσίας σὲ εἴκοσι χιλιόμετρα, μὲ ἀγροτικοὺς δρόμους στὸ ἐνδιάμεσο∙ μόνο ὅποιος ἀγνοεῖ τὴν ἑλληνικὴ ἱστορία καὶ τοὺς λαϊκοὺς ἀγῶνες στοὺς ὀρεινοὺς καὶ δυσδιάβατους δρόμους, ἀδυνατεῖ νὰ καταλάβει τὴν ἱστορικὴ σημασία τῶν συγκρούσεων στὰ ἀκριτικά μας βουνά, ἐκτὸς κι ἂν ὑπηρετεῖ, ὅπως ὑπηρετεῖ ἡ κυβέρνηση, ξένες ἐντολές. Ἐὰν τοὺς ἀκούγαμε, δὲν θὰ εἴχαμε παλλαϊκὸ ξεσηκωμὸ τὸ ’21, οὔτε Βαλκανικοὺς πολέμους, οὔτε ἔπος τοῦ ’40, οὔτε νίκη τὸ ‘49∙ ἡ διαφορὰ εἶναι μία, ὅσοι πρόδωσαν ὑπηρετοῦν τοὺς Ἀμερικανούς, ὅσοι ξεσηκώνονται συνεχίζουν τὸν ἀγῶνα τῶν προγόνων μας στὰ ἴδια βουνά.