Ὅσα ἔκτροπα συνέβησαν στὴν Θεσσαλονίκη, μεθοδευμένα ὅλα ἀπ’ τοὺς παρακρατικοὺς μηχανισμοὺς καὶ τὴν ἀριστεροακροδέξια κυβέρνηση, εἶναι πρωτοφανῆ στὴν ἱστορία τῆς ἐκθέσεως∙ ὁ Ναπολεοντίσκος μίλησε στὸ Βελλίδειο, μὲ τὶς μυρωδιὲς τῶν δακρυγόνων πλημμυρίζειν τὴν ἀτμόσφαιρα καὶ τὸ ἀκροατήριο παγερὸ ἀπέναντί του, μὲ ἐξαίρεση τοὺς ὀλίγους κεκράκτες. Αὐτὰ ἀποτελοῦν ὕβριν κατὰ τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, διότι τὴν ἴδια στιγμὴ δὲν εἶπε μία λέξη συμπαθείας γιὰ τὴν ἑκατόμβη στὸ Μάτι, γιὰ τὴν ὁποία φέρει ἀκέραια τὴν εὐθύνη, ὄχι μόνο γιὰ τὴν διάλυση καὶ τὴν ἀνυπαρξία τῆς κρατικῆς μηχανῆς, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὸν ἐμπαιγμὸ ἐκ μέρους του τὸ πρῶτο βράδυ, μὲ τὸ θέατρο, μπροστὰ στοὺς δεκάδες νεκρούς∙ «ὕβρις φυτεύει τύραννον», γράφει ὁ Σοφοκλῆς, κι ἔχει διαπράξει πολλαπλῆν ὕβριν κατὰ τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ὄχι μόνο πρὸς τὴν ἑκατοντάδα τῶν νεκρῶν, ἀλλὰ καὶ προδίδοντας τὴν προαιώνια ἱστορία τῆς Μακεδονίας μας. Ἀκολουθεῖ ὅμως ἡ λογοδοσία ἀμείλικτη…