Ἡ ἐμφάνιση τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη στὴν Θεσσαλονίκη, μὲ τὸν πειστικὸ καὶ διαλλακτικὸ λόγο του, προκαλεῖ σημαντικὲς ἀνακατατάξεις στὴν πολιτικὴ σκηνή∙ ὁ χαρακτηρισμὸς τῆς δημοσιοποιήσεως ἀπ’ τὸν ὑφυπουργὸ Ὑγείας τῆς διευθύνσεως τῆς κατοικίας τῶν Κώστα Συνολάκη, χαρακτηρίσθηκε ὡς φασιστικὴ πράξη καὶ συζητήθηκε εὐρύτατα στὰ ἄλλα κόμματα, ἀλλὰ καὶ στὴν κυβερνητικὴ παράταξη. Πολλοὶ τὸ θεωροῦν ὡς χαριστικὴ βολὴ στὸ ἀριστερὸ προσωπεῖο τοῦ Ναπολεοντίσκου, καὶ προσθέτουν ὅτι ἀποκαλύπτει τὰ συγκοινωνοῦντα δοχεῖα τῶν παρακρατικῶν μηχανισμῶν μὲ τὰ ἀκροδεξιὰ κυκλώματα∙ ἄλλωστε συμπληρώνονται τέσσερα χρόνια ἀπ’ τὴν ἔναρξη τῆς δίκης τοῦ Παύλου Φύσσα καὶ ἀκόμη δὲν ἔχει ὁλοκληρωθεῖ, διότι τὴν χρησιμοποιεῖ ἡ κυβέρνηση ὡς προπαγανδιστικὸ ὅπλο της, μόνο ποὺ τῆς γίνεται πλέον μπούμερανγκ. Οἱ ἀντιδράσεις τῶν ἄλλων κομμάτων ἦταν μᾶλλον τυπικές, κι ἔτσι δὲν ἀποκλείουν τὴν συνεργασία τους μὲ τὴν Νέα Δημοκρατία μετεκλογικά, ἀκόμη κι ἂν ἔχει αὐτοδυναμία, κάτι ποὺ θεωρεῖται βέβαιο πλέον.