Στὴ σοβαρώτερη ἀνακατατάξη στὴν γερμανικὴ πολιτικὴ ζωὴ τὰ τελευταῖα χρόνια ἀναδεικνύεται ἡ ἀντικατάσταση τοῦ ἀρχηγοῦ τῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν τῆς χώρας∙ ἀφορμὴ θεωρεῖται ἡ ἀδυναμία τῶν ὑπηρεσιῶν προβλέψαι τὴν ἔκρηξη τῶν προσφάτων ρατσιστικῶν ἐκδηλώσεων στὸ Γκέμνιτζ τῆς Σαξωνίας. Ἡ γερμανικὴ κυβέρνηση ἀπεδείχθη ὅτι δὲν εἶχε καλὴ ἐνημέρωση γιὰ τὶς δραστηριότητες τῶν μεταναστῶν καὶ τὴν ὀργάνωση τῶν ἀκροδεξιῶν στὴν πρώην Ἀνατολικὴ Γερμανία∙ ἡ μετακίνηση τῶν παλαιῶν κομμουνιστῶν στὴν ἀκροδεξιὰ γενικεύεται, ἐπιβεβαιώνοντας ὅτι πρόκειται γιὰ συγκοινωνοῦντα δοχεῖα. Στὴν εὐρωπαϊκὴ πολιτικὴ συμβαίνει τὸ ἴδιο∙ ὁ ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν στὰ Σκόπια χρησιμοποίησε τὸ ἐπίσημο ὄνομά τους, Πρώην Γιουγκοσλαβικὴ Δημοκρατία τῆς Μακεδονίας, ὅπως ἔκανε καὶ ἡ καγκελάριος προηγουμένως. Τὸ Βερολίνο παραδέχεται πλέον, ὅτι ἡ ὑπόθεση στὸ κρατίδιο δὲν ἀφορᾶ ἀναμέτρηση μὲ τὴν Ρωσία, ἀλλὰ σύγκρουση Εὐρωζώνης καὶ Ἀμερικῆς∙ εἶναι χαρακτηριστικὴ ἡ διαφορὰ τοῦ τόνου τῶν ἐπισκεπτῶν τους, ἐνῶ οἱ Γάλλοι τηροῦν ἐπιδεκτικὰ σαφεῖς ἀποστάσεις ἀσφαλείας.