Τὴν κραυγὴ ἀγωνίας, ὅτι εἶναι χαμένοι καὶ στὶς μάχες τῶν ὀπισθοφυλακῶν, ἐξέπεμψε ὁ Γραμματέας τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, ζητώντας ἀπ’ τὸν συνεταιράκια, νὰ μὴν λέει ὅτι θὰ ἀποχωρήσει ἀπ’ τὴν κυβέρνηση λόγῳ Σκοπιανοῦ∙ τὸ κόμμα εἶναι διαλυμένο καὶ μετὰ τὴν δήλωση τοῦ Μίκη, γιὰ «ζοφερὲς ἐξελίξεις», πληθαίνουν οἱ ὕβρεις στὰ τηλέφωνα τῆς Κουμουνδούρου κι ὄχι μόνο. Στὴν χειρότερη στιγμὴ τῆς πολιτικῆς του ζωῆς ὁ Ναπολεοντίσκος ἀποκαλύπτει τὴν πνευματικὴ καὶ ψυχικὴ γύμνια του∙ ὄχι μόνο δὲν μπορεῖ νὰ προβάλει ἐναλλακτικὴ πολιτική, ἀλλὰ οὔτε καὶ νὰ σκεφθεῖ κάτι ἄλλο πέραν τῆς πολώσεως καὶ τοῦ αὐταρχισμοῦ. Αὐτὰ ὅμως δὲν περνᾶνε πλέον κι ὅσο τὰ ἐπιστρατεύει τόσο δείχνει τὴν μικρόνοια του∙ ἡ ἀριστεροακροδέξια κυβέρνηση σύρεται δέσμια τῆς μοίρας της στὴν κατηφόρα.