Στὴν ὀργάνωση τῆς ἀμύνης της, ἀπέναντι στὸν οἰκονομικὸ πόλεμο, μὲ τὶς πολιτικές του προεκτάσεις, καὶ στὸ Brexit, ἐπιδίδεται ἡ Εὐρωζώνη∙ γνωρίζουν Βρυξέλλες, Βερολίνο καὶ Παρίσι, τουλάχιστον, ὅτι ὁ χρόνος τρέχει πολὺ γρήγορα κι ὅτι εἶναι ἀρκετὰ δύσκολο γιὰ τὴν Τερέζα Μαίυ νὰ προετοιμάσει τώρα κανονικὸ σχέδιο γιὰ τὴν ἔξοδο ἀπ’ τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, ὅταν ἐπὶ δυόμισυ χρόνια δὲν ἔχει κάνει τίποτε, ὁπότε μᾶλλον κάποιες πρόχειρες προτάσεις θὰ παρουσιάσει σὲ ἑνάμισυ μῆνα στὸ προγραμματισθὲν Εὐρωσυμβούλιο. Στὸν ἀτλαντικὸ πόλεμο τὰ πράγματα εἶναι ἴσως χειρότερα, διότι ἡ Οὐάσιγκτον φέρεται ἀποφασισμένη ἐπιβάλλειν τὴν κοσμοκρατορία της μὲ ὅπλο της τὴν οἰκονομία∙ ἡ ἀπόφαση τῆς Siemens, ὅπως προχωρήσει στὶς μαζικές της ἐπενδύσεις στὸ Ἰράν, ἀποτελεῖ τὴν πρώτη ἀπάντηση. Ἐπελέγη ὁ γερμανικὸς κολοσσός, διότι ἔχει τὴν ἄνεση τῆς ἀντιμετωπίσεως τῶν ἀμερικανικῶν πιέσεων, ἐνῶ καὶ ἡ Ἐπιτροπὴ ἀνακοίνωσε πρόγραμμα καλύψεως τῶν ζημιῶν ἀπὸ παρόμοιες ἐπενδύσεις.