Πρωθυπουργὸς ὡς Μανιαδάκης

Τὸν χειρότερο χαρακτηρισμὸ γιὰ πρωθυπουργὸ ἀπηύθυνε ὁ Μίκης Θεοδωράκης, μὲ ἀφορμὴ τὶς διώξεις κατὰ τοῦ Παναγιώτη Λαφαζάνη, προκαλώντας τὴν ἐπιτάχυνση τῶν πολιτικῶν ἐξελίξεων: «Ὥστε καὶ Μανιαδάκης κύριε Πρωθυπουργέ;… Νὰ ἀναμένω κι ἐγώ τὴν δική μου κλήση «δι’ ὑπόθεσίν μου» (καὶ στὸ βάθος Μακρόνησος);» Τὸ φασιστικὸ προσωπεῖο ἀποκαλύφθηκε καὶ πείθει τοὺς πάντες, ὅταν τὸ πιστοποιεῖ ὁ μεγάλος μουσουργὸς καὶ πρωτοπόρος ὅλων τῶν δημοκρατικῶν ἀγώνων∙ τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι ἡ ἐρώτηση 43 συριζαίων βουλευτῶν γιὰ τὸ θέμα καὶ ἡ ἐξέγερση τῶν κομματικῶν στελεχῶν, ἀφήνοντας τὸν Ναπολεοντίσκο μὲ τὴν ἀμερικανοδουλεία του μοναδικὴ συντροφιά. Τὰ διαλυτικὰ φαινόμενα στὰ μικρὰ κόμματα, ΑΝΕΛ, Ποτάμι, Ἕνωση Κεντρώων, ὀφείλονται στὰ ἀντιμάμαλα τῶν φασιστικῶν διώξεων καὶ τῶν παρεμβάσεων στὴν δικαιοσύνη, γιὰ κάλυψη τῶν σκανδάλων∙ «ὅπως εἶχε προβλεφθεῖ, θὰ φύγουν νύχτα καὶ θὰ τοὺς ψάχνει ὁ χωροφύλακας», λένε οἱ παλιοὶ πολιτικοί. Ἔχασαν καὶ τὴν εὐκαιρία τῶν ἐκλογῶν.