Σὲ κινήσεις προβολῆς καὶ ἐντυπωσιασμοῦ μᾶλλον κινοῦνται οἱ κυβερνητικοὶ ἑταῖροι τῆς Ἰταλίας, στὴν ἀντιπαράθεσή τους μὲ τὴν Εὐρωζώνη∙ ἔχουν ὑποβάλει ἐλλειμματικὸ προϋπολογισμὸ καὶ ἐπικρίνουν τὸ Βερολίνο καὶ τὴν συσταλτικὴ πολιτική, ἀλλὰ ὑπογραμμίζουν, ὅτι παραμένουν στὸ εὐρὼ καὶ στὸ σύμφωνο σταθερότητος. Οἱ συζητήσεις στὸ Γιούρωγκρουπ προβλέπονται σκληρές, διότι ἀπώτερος σκοπός τους εἶναι ἡ ἐξασφάλιση κάποιων ὑποχωρήσεων καὶ ἡ προσφυγὴ στὶς κάλπες, ὥστε νὰ ἐξασφαλίσουν μεγαλύτερη πλειοψηφία∙ οἱ ἐπιθέσεις τῶν ἀγορῶν καὶ ἡ αὔξηση τῶν ἐπιτοκίων στὰ ὁμόλογα τῆς χώρας, τοὺς ἔχουν τρομοκρατήσει, διότι μπορεῖ νὰ ὁδηγηθεῖ ἡ Ἰταλία σὲ σοβαρὴ οἰκονομικὴ κρίση, ἐνῶ καὶ οἱ πιέσεις τῶν οἰκονομικῶν κύκλων τοῦ Βορρᾶ εἶναι ἀφόρητες. Ἄλλωστε καὶ κατὰ τὴν συνάντηση τῆς Μαρὶ Λεπαὶν μὲ τὸν Ματτέο Σαλβίνι δὲν ἀναφέρθηκε λέξη γιὰ ἀποχώρηση ἀπ’ τὸ εὐρώ, παρὰ τὶς ἐπικρίσεις κατὰ τῆς ἡγεμονίας τῆς Γερμανίας∙ αὐτὰ ὅμως στὰ λόγια, στὴν πράξη τίποτε…