Παρακλητικός, δειλὸς καὶ ἀπλογητικὸς εἰς ἅπαντα

Ὁ Ναπολεοντίσκος ἐμφανίσθηκε παρακλητκός, δειλὸς καὶ ἀπλογητικὸς στὴν ὁμιλία του στὴν Κεντρικὴ Ἐπιτροπή, μὲ ψυχρότατο τὸ ἐλάχιστο καὶ αὐστηρῶς ἐπιλεγμένο ἀκροατήριό του∙ ἀντιθέτως οἱ ἐπικρίσεις ἦταν οἱ περισσότερες στὴν προεδρία του στὸ κόμμα, ἂν καὶ ἐλάχιστες ἄκουσε, διότι προτίμησε τὴν ἀποχώρηση. Ἄλλωστε δὲν ἦταν καὶ μεγάλο τὸ ἀκροατήριο, σὲ κλειστὴ μὲ χωρίσματα αἴθουσα τῆς Ἀθηναΐδος, ὥστε νὰ φαίνεται γεμάτη, μὲ συνταξιούχους «ἀγωνιστὲς» σὲ μεγάλο ποσοστὸ μπροστά του. Στὰ πηγαδάκια ὅλοι εἶχαν ἐπιφυλάξεις, γιὰ τὴν κάλυψη στὴν πράξη τοῦ συνεταιράκια καὶ τὴν ἐμμονή του στὴν ὡραιοποίηση τῆς οἰκονομικῆς κατάστασεως, ὅταν καὶ πολλοὶ ἀπ’ τὰ μέλη της -οἱ ἐλάχιστοι ποὺ δὲν ἔχουν πάρει κυβερνητικὲς θέσεις- ὁμολογοῦσαν, ὅτι δὲν τὰ βγάζουν πέρα μὲ τὶς περικοπὲς τῶν συντάξεων. Αὐτὸ ἦταν καὶ τὸ κύριο θέμα, ἐνῶ σκουντιώντουσαν μεταξύ τους, ὅταν ἄκουγαν ὅτι ἡ κυβέρνηση καταθέτει τὸν προϋπολογισμὸ ποὺ αὐτὴ καταστρώνει κι ἔλεγαν, «δὲν ἄκουσε ὁ πρωθυπουργὸς γιὰ τοὺς δύο προϋπολογισμοὺς στὸν πρόχειρο, οὔτε γιὰ τὶς συνομιλίες τοῦ ὑπουργοῦ του», καὶ γέλαγαν∙ πάντως αὐτοὶ γέλαγαν μεταξύ τους φωναχτὰ κι ἀγνοοῦσαν τοὺς ἀνθρώπους τοῦ Μεγάρου Μαξίμου ποὺ τοὺς παρακολουθοῦσαν καὶ μάλιστα ἐμφανέστατα. Ἡ ἐντύπωση ὅλων εἶναι, ὅτι, ὁ πρόεδρός τους ἢ δὲν γνωρίζει τίποτε ἢ τοὺς κοροϊδεύει προκλητικότατα.

Τὸ κύριο θέμα στοὺς διαδρόμους ἦταν ἕνα, ἡ πλήρης ἀπουσία ἄλλων στελεχῶν, μὲ τὴν ἐξαίρεση τῶν μελῶν τῆς Κεντρικῆς Ἑπιτροπῆς, τὰ ὁποῖα δὲν ἦταν καὶ ὅλα, ὅπως ἔλεγαν ὅσοι γνώριζαν πρόσωπα καὶ πράγματα∙ ὅσοι πῆραν τὸν λόγο καὶ ἐπέκριναν τὸν πρωθυπουργό, ζητώντας τὸ τέλος τῆς κυβερνητικῆς συνεργασίας, καταγγέλοντας, τὴν κατάσταση στὴν ΕΡΤ, τὴν κοινωνικὴ ἐξαθλίωση, τὴν ἀδυναμία τους τοῦ νὰ ἐπισκεφθοῦν τὶς συνοικὲς καὶ τὰ χωριὰ καὶ τὴν διαρροὴ τῶν κομματικῶν στελεχῶν, εἶχαν στὸ μυαλό τους τὰ ὀλίγα ἀπομείναντα. Τὸ ὁμολογοῦσαν δὲ στοὺς φίλους τους, ὅτι, «ἂν δὲν δείξουμε τὴν διαφοροποίησή μας ἀπ’ τὴν κυβερνητικὴ πολιτικὴ εἴμαστε χαμένοι, κανένας δὲν μᾶς πλησιάζει»∙ πολλοί, ἀμφισβητοῦσαν, ὅτι θὰ ἐπιστρέψουν ὅσοι ἔφυγαν, ἀφοῦ οἱ περισσότεροι πρωτοστατοῦν στὶς ἐπικρίσεις καὶ στὶς διαδηλώσεις ἐναντίον τους, ἀλλὰ ἀναγνώριζαν, ὅτι δὲν εἶχαν ἄλλη διέξοδο. Ὅσοι δὲν μιλοῦσαν, εἶχαν διασυνδέσεις στὸ Μαξίμου∙ τὸ θέμα τῶν πολιτικῶν διώξεων ἦταν τὸ κύριο στὶς συζητήσεις τους∙ «θὰ κάνουμε τὸν Λαφαζάνη μεγάλο ἀρχηγό», ἔλεγαν κάποιοι, διότι τὰ περισσότερα στελέχη πρὸς αὐτὸν τρέχουν. Εἶναι γεγονὸς ἄλλωστε, ὅτι ὁ χῶρος τῆς ἀριστερᾶς, ἔστω κι ἂν ἔχασε τὴν αἴγλη του, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μείνει ἀκάλυπτος∙ ἡ ἀμερικανοδουλεία τοῦ Ναπολεοντίσκου, ὡς τοῦ χειρότερου ὑποτακτικοῦ πρωθυπουργοῦ μεταπολεμικά, ἔχει προκαλέσει βαθύτατες ἀνακατατάξεις στοὺς παλιοὺς συντρόφους του.

Ὁ ἄλλος λόγος τῆς πλήρους σχεδὸν πολιτικῆς ἀπομονώσεως τῆς ἀριστεροακροδέξιας κυβέρνησης, κι ἴσως καὶ ὁ πρῶτος στὰ εὐρύτερα στρώματα, εἶναι τὰ σκάνδαλα καὶ ἡ προκλητικὴ συμπεριφορὰ ὅσων, «τὰ ἅρπαξαν», ὅπως λέγεται∙ «τὸ χρῆμα, ὁ βήχας κι ὁ ἔρωτας», δὲν κρύβονται, λέει ἡ παροιμία κι αὐτοί, νηστικοὶ καὶ λιγούρηδες μιὰ ζωή, ἐμφανίζονται πλέον ποὺ καὶ ποὺ στὶς λαϊκὲς συνοικίες μὲ τὶς ὑπερπολυτελεῖς λιμουζίνες τους καὶ τὴν μετακόμισή τους στὰ βόρεια προάστεια∙ ὅ,τι εἶχε γίνει πρὸ τριακονταετίας μὲ τοὺς Πασόκους γίνεται τώρα μὲ τοὺς Συριζαίους, ἀλλὰ ἡ κοινωνικὴ ἐξαθλίωση εἶναι τρισχειρότερη σήμερα. Οἱ περιπτώσεις τῶν μεταναστευτικῶν κονδυλίων, τοῦ πρυτάνεως τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης καὶ ἄλλων τοπικῶν στελεχῶν συζητοῦνται στὰ καφενεῖα καὶ στὶς πλατεῖες∙ τὸ χειρότερο γιὰ τὴν κυβέρνηση εἶναι, ὅτι δὲν ἐμφανίζεται κανεὶς γιὰ ὑποστήριξή της, ἐνῶ πρωτοστατοῦν στὶς καταγγελίες τὰ παλαιὰ πρῶτα στελέχη τους στὶς γειτονιές. Στὰ ὑψηλότερα ἐπίπεδα διερωτῶνται γιὰ τὸ πῶς θὰ πᾶνε στὶς ἐκλογές, καθὼς τὸν κώδωνα τοῦ κινδύνου ἔκρουσε ἐπιμόνως καὶ ὁ Γραμματέας τοῦ κόμματος∙ στὴν περιφέρεια, σὲ κανένα σχεδὸν γραφεῖο δὲν πατάει ψυχή, κι ἀναφέρουν μεγάλες πόλεις, Θεσσαλονίκη, Λάρισα. Οἱ τοπικοί, στὶς ἐντολὲς τῶν Ἀθηνῶν γιὰ διερεύνηση προσώπων γιὰ τὰ ψηφοδέλτια, ἀπάντησαν, ὅπως λέγεται, ὅτι οὔτε στὸ τηλέφωνο δὲν βγαίνουν πλέον τὰ προτεινόμενα ἄτομα.

Στὴν Εὐρώπη ἡ ἀπομόνωση εἶναι πληρέστερη∙ ὅλοι θεωροῦν τὸν Ναπολεοντίσκο ὡς παράδειγμα πρὸς ἀποφυγήν. Ἀκόμη κι ὁ Πάμπλο Ἰγγλέσιας τῆς Ἱσπανίας ἄνοιξε διάλογο μὲ τὸν Σοσιαλιστὴ πρωθυπουργό της, ἐνῶ καὶ οἱ Γάλοι Σοσιαλιστὲς τὸν ἔκοψαν∙ ἂν δὲ ναυαγήσει ἡ συμφωνία τῶν Πρεσπῶν, ὅπως τὸ ἄφησε νὰ ἐννοηθεῖ κι ὁ ἴδιος, δὲν ἔχει προοπτικὲς στὴν διεθνῆ σκηνή. Ἡ ἐπιρροή του στὰ Βαλκάνια εἰς βάρος τῶν ἐθνικῶν μας συμφερόντων ἐξατμίζεται κι ἀπομένει στὸν Κυριάκο Μητσοτάκη νὰ συμμαζέψει τὰ ἀσυμμάζευτα∙ στὸ ἐσωτερικό, δὲν ἔχει βρεῖ ἀκόμη τὸ ἀκροατήριό του, σὲ ποιὰ στρώματα θὰ ἀπευθυνθεῖ; Ρωτοῦν πολλοὶ στὸ κόμμα του. Ἔχει ἀναδειχθεῖ, ὡς ἀντιαμερικανός, ἀντιευρωπαῖος καὶ ἀντιμνημονιακός, ἀλλὰ ὅλα αὐτὰ τὰ ἐγκατέλειψε∙ καὶ τὸ ἀντιευρωπαῖος καλῶς, λένε οἱ περισσότεροι, ἀλλὰ ἡ ἐπιβολὴ τρίτου καὶ τετάρτου μνημονίου εἶναι γεγονός, τὸ ὁποῖο πληρώνεται πανάκριβα, μὲ τὴν ἀσφυξία τῆς ἀγορᾶς καὶ τὴν ἐμβάθυνση τῆς λιτότητος, εἰς βάρος τῶν συνταξιούχων τοὺς ὁποίους δὲν παίρνει γρήγορα ὁ θεὸς καὶ τῶν ἀνέργων καὶ μικρομεσαίων∙ ἡ ἀτλαντοδουλεία ἀποβαίνει μᾶλλον τὸ χειρότερο γιὰ τὸν πρωθυπουργό. Ὁ ἀντιαμερικανισμὸς βρίσκεται στὴν ἀποκορύφωσή του στὸν ἑλληνικὸ λαό∙ οἱ παρεμβάσεις τοῦ ἀνθυπάτου καὶ οἱ γονυκλισίες τοῦ ἰδίου καὶ τοῦ συνεταιράκια του προκαλοῦν τὴν ἀγανάκτηση τῶν Ἑλλήνων. Οὐδεὶς ἄλλος πρωθυπουργὸς ἦταν τόσο ὑποτακτικὸς ἀπέναντι στὴν Ἀμερική, οὔτε στὴν πρώτη μεταπολεμικὴ περίοδό μας.

Στὴν τετραετία τοῦ ΣΥΡΙΖΑ συνέβησαν μερικὰ πράγματα ἀδιανόητα στὴν μεταπολιτευτικὴ τουλάχιστον περίοδο∙ ἡ πρώτη φορὰ ἀριστερὰ νὰ τὰ δίδει ὅλα στὸ ΝΑΤΟ καὶ στοὺς δανειστὲς καὶ ἡ συντηρητικὴ παράταξη ἢ ἡ δεξιά, ὅπως τὴν ἀποκαλοῦν, νὰ παρουσιάζει ἰσχυρὲς ἀντιστάσεις. Ἡ κυβέρνηση τοῦ Ἀντώνη Σαμαρᾶ δὲν ἔδωσε τὸ Ὑπερταμεῖο, οὔτε ἄνοιξε τὰ σύνορα στοὺς μετανάστες, οὔτε προσκύνησε τοὺς Ἀμερικανοὺς καὶ τοὺς Γερμανούς, παρὰ διαπραγματεύθηκε σκληρὰ καὶ ὁδήγησε τὴν χώρα ἀπὸ 9,5% ὕφεση τὸ 2011 σὲ 0,8% ἀνάπτυξη τὸ 2014, μέσα σὲ δύο χρόνια, ἄλλο ἂν τὸ κρύβει ἡ ἀτλαντόδουλη διαπλοκή∙ ταυτοχρόνως ἀρνήθηκε τὶς περικοπὲς μισθῶν καὶ συντάξεων, ὅπως καὶ τὶς αὐξήσεις τῆς φορολογίας, παράδειγμα στὴν ἑστίαση, καὶ ἄρχισε τὶς ἀποκρατικοποιήσεις καὶ τὶς μεγάλες ξένες ἐπενδύσεις. Τὸ Ἑλληνικό, οἱ Σκουριές, ἡ κατάσταση τῶν τραπεζῶν, παραμένουν στὸ περιθώριο, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν παράταση τῆς ὑφέσεως∙ εἶναι κοινὸ μυστικὸ ὅτι αὐτὰ γίνονται ἐντολῇ τῶν Ἀμερικανῶν, γιὰ χρεωκοπία τῆς Ἑλλάδος καὶ διάλυση τῆς Εὐρωζώνης, καθὼς τὸ Μαξίμου βρίσκεται σὲ ἀνοικτὴ ἐπικοινωνία μὲ τὸν Στὴβ Μπάνον. Ἕνα ὅμως τοὺς προκαλεῖ σύγκρυο, ἡ προσέλευση στὸν Κυριάκο Μητσοτάκη μεγάλου μέρους τῆς διαρροῆς ἀπ’ τὸν ΣΥΡΙΖΑ καὶ τῶν παλαιῶν ἀναποφάσιστων∙ οἱ δημοσκόποι ὁμολογοῦν πλέον ὅτι οἱ διψήφιοι ἀριθμοὶ στὸν ΣΥΡΙΖΑ εἶναι ἡ ὀροφὴ κι ἐννοοῦν, ὅτι ὁ πάτος, βάθος ἀμέτρητο.