Ἀνοικτὸς πόλεμος ἐπιβιώσεως

Ἡ ἀντοχή τους στὸν πόλεμο ἐπιβιώσεως τῶν συνεταίρων κρίνει τὴν τύχη τῆς ἀριστεροακροδέξιας κυβέρνησης∙ ὁ Ναπολεοντίσκος περιορίζεται σὲ κινήσεις ὀπισθοφυλακῆς, καθὼς ἔχει χάσει τὴν πρωτοβουλία τῶν κινήσεων, μὲ τὴν ἀποδοχὴ τοῦ συνεταιράκια ὡς πρωταγωνιστοῦ τῶν πολιτικῶν ἐξελίξεων καὶ τῆς διελκυστίνδος ἀντεγκλήσεων καὶ διαρροῶν στὸν ἀπισχνωμένο κόμμα του. Οἱ παρατηρητὲς ἀναμένουν τὴν ἑπόμενη κίνηση τοῦ ὑπουργοῦ Ἀμύνης, γιὰ ἀπομάκρυνση ἢ ἀντικατάσταση κάποιων ὑπουργῶν∙ αὐτὴ θεωρεῖται ἄκρως ἀπαραίτητη, ἀφοῦ ἡ ἐπίδειξη πυγμῆς ἐκ μέρους του προσελκύει κάποια διαρρεύσαντα στελέχη του, ὅπως ἀποδείχθηκε μὲ τὸ Ἐθνικό του Συμβούλιο στὴν Θεσσαλονίκη, ὅπου εἶχε μαζέψει περισσότερους ἀπ’ ὅσους ὁ ΣΥΡΙΖΑ στὴν τελευταία Κεντρική του Ἐπιτροπή. Δύο ὅπλα θεωρεῖ ὡς ἀποτελεσματικά, γιὰ τὴν ἀνάκαμψή του, ἂν γίνει κι ὅπως γίνει∙ ἡ προβολὴ τῆς πρωτοκαθεδρίας του στὴν κυβέρνηση καὶ ἡ ἔγκαιρη διαφωνία του στὸ Σκοπιανό, ὥστε νὰ ἔχει οὐσιαστικὸ ἀντίκρυσμα καὶ στὶς κάλπες.