Ὁ ἐσωτερικὸς πόλεμος γενικεύεται στὴν ἀριστεροακροδέξια κυβέρνηση, παρὰ τὶς ἐκκλήσεις τοῦ Ναπολεοντίσκου, γιὰ ἠρεμία καί, «ὅτι δὲν θὰ ἀνεχθεῖ ἄλλη διγλωσσία»∙ ἀλλὰ τὰ πράγματα γίνονται κανονικὴ Βαβέλ, ὁ τέως ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν καταγγέλλει τὸν συνεταιράκια ἐμμέσως πλὴν σαφῶς γιὰ τὸ Σκοπιανό, ἀλλὰ καὶ ἀπειλεῖ γιὰ δική του πορεία, μὲ τό, «χρειαζόμαστε νέες συμμαχίες», ἡ περιφερειάρχης ταυτίζει τὸ πρόσωπό της μὲ τὴν δημοκρατία, οἱ ἄλλοι ὑπουργοι σωποῦν μεγαλοπρεπῶς. Ἀλλά, πέραν τῆς καταποντίσεως στὶς μυστικὲς δημοσκοπήσεις, μὲ δύο δεκάδες διαφορὰ περίπου, στὸν Ἰατρικὸ Σύλλογο Ἀθηνῶν, ὁ Γεώργιος Πατούλης κέρδισε μὲ 55%, ἔναντι 35% πρὸ τριετίας, καὶ 8% καὶ 15% ἀντιστοίχως τοῦ Συριζαίου∙ τὴν πορεία πρὸς τὶς ἐκλογὲς χάραξαν οἱ γιατροί.