Σὲ μεθοδεύσεις ἄγαρπης ἀποστασίας, ὅπως πρὸ 53 ἐτῶν, ἐπιδίδεται τὸ Μέγαρο Μαξίμου, ἀλλὰ οἱ φυγόκεντρες δυνάμεις ἀποδεσμεύονται στὸ κόμμα του, ὅπως μὲ τὸ «Πράττω»∙ ἡ ἀντιπολίτευση καταγγέλλει τὴν τακτική, ἀλλὰ ὁ Ναπολεοντίσκος δὲν ἀπαντάει, διότι οὐδὲν ἀντιλαμβάνεται, διὰ λόγους νοητικῆς ὑστερήσεως, «δὲν τοῦ κόβει τοῦ παιδιοῦ», λένε ὅσοι τὸν γνωρίζουν. Πιάστηκε ἀπ’ τὰ τέσσερα στὴν παγίδα τοῦ παραιτηθέντος ὑπουργοῦ του, γιὰ τὴν αἰγιαλίτιδα ζώνη, καὶ ἦρθε ἡ χώρα σὲ κατάσταση θερμῶν ἐπεισοδίων μὲ τὴν Τουρκία, μὲ τὴν Ἐπιτροπὴ μόνο νὰ μᾶς καλύπτει καὶ τὴν Ἀμερικὴ σὲ θέση παρατηρητοῦ, ὅπως μὲ τὸ Κυπριακό∙ ἀποδεικνύεται ὅτι ἀγνοεῖ τὰ πάντα κι ὅταν ἔλεγε, «ναί», στὸν ὑπουργό του Ἐξωτερικῶν, ὁ ἄλλος γνώριζε, ὅτι δὲν εἶχε καταλάβει τίποτε καὶ ἐφάρμοζε τὴν πολιτικὴ τῶν ἀτλαντικῶν κύκλων, ὅπως στὸ Σκοπιανό. Στοὺς ἄλλους βουλευτὲς ἀποδίδει ἴσως τὸ δίλημμα τῆς ἐξουσίας, ἀλλὰ φεύγουν οἱ δικοί του…