Οἱ προειδοποιήσεις τῶν διεθνῶν ὀργανισμῶν γιὰ τὴν ἐπιδείνωση τοῦ κλίματος εἶναι πολλὲς καὶ κατεπείγουσες∙ ὅλα δείχνουν ὅτι ἐπιταχύνεται καὶ δὲν ἀποκλείεται κάποια μετάλλαξη, ὁπότε οἱ ἀλλαγὲς θὰ εἶναι ἀπρόβλεπτες. Χαρακτηριστικὰ ἀναφέρουν, ὅτι τὰ ἄγρια ζῶα ἔχουν μειωθεῖ κατὰ 60% τὴν τελευταία τεσσαρακονταετία, ἐνῶ ἡ τήξη τῶν πάγων στοὺς ἀρκτικοὺς κύκλους καὶ στὰ Ἰμαλάια συνεχίζεται μὲ ταχύτατους ρυθμούς. Ἡ Συνθήκη τῶν Παρισίων, γιὰ τὴν μείωση τῶν ρύπων, δὲν ἐφαρμόζεται πρωτίστως ἀπ’ τὴν Ἀμερική, μὲ τὴν ἀποχώρησή της ἀπ’ αὐτὴν ἐπὶ Ντόναλντ Τράμπ∙ Εὐρώπη, Κίνα, Ἰνδίες, πολλὲς ἀναδυόμενες χῶρες ἐφαρμόζουν τὴν συνθήκη, ἀλλὰ ἡ Οὐάσιγκτον ἀρνεῖται. Τὸ πρόβλημα δὲν ἔγκειται μόνο στὸν ἐκκεντρικὸ καὶ ἀκροδεξιῶν ἀντιλήψεων πρόεδρο, ἀλλὰ καὶ στὸν ἀμερικανικὸ λαό∙ τὸ οἰκολογικὸ κίνημα εἶναι ἀνύπαρκτο. Δείχνει ὁ λαὸς τῆς μεγάλης χώρας, ὅτι δὲν ἔχει τὰ ἀντανακλαστικὰ τῶν παλαιῶν ἡμερῶν, σὰν κάτι νὰ τοῦ λείπει καὶ νὰ μὴν ἀντιδρᾶ…