Τὴν διεθνῆ ἀπομόνωσή μας ἐκμεταλλεύεται ὁ Ταχὶπ Ἐρντογὰν καὶ προβάλλει, χωρὶς ἀπάντηση τὶς προκλητικὲς καὶ ἀνιστόρητες διεκδικήσεις του∙ ὁπωσδήποτε ἀξιοποιεῖ τὸν κατεξευτελισμὸ τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ Σκόπια καὶ Ἀλβανία, ἀλλὰ μᾶλλον διαθέτει καὶ τὴν ἀνοχὴ ἢ τὴν συναίνεση τοῦ Ναπολεοντίσκου, ὅπως τὸ ἔχει καταδείξει στὶς διμερεῖς συναντήσεις τους. Τὸ πρόβλημα εἶναι ἐπίκαιρο καὶ ἀρκετὰ σοβαρὸ γιὰ δύο λόγους∙ διότι, δὲν ἔχει ἐνδιαφερθεῖ καθόλου γιὰ τὴν ἑνιαία ἐξωτερικὴ καὶ ἀμυντικὴ πολιτικὴ τῆς Εὐρωζώνης, τῆς ὁποίας ἔχουμε τὰ μόνα σύνορα ὑπὸ ἀμφισβήτηση∙ μάλιστα μὲ τὶς πολιτικὲς ἐξελίξεις στὴν Γερμανία εἶναι ἀποδυναμωμένη ἡ ἄμεση παρέμβαση τῶν Εὐρωπαίων∙ δεύτερον, τὰ χαμόγελα τοῦ Τούρκου προέδρου πρὸς τὴν Οὐάσιγκτον, μὲ τὶς δηλώσεις, ὅτι δὲν ἀναγνωρίζει τὴν προσάρτηση τῆς Κριμαίας ἀπ’ τὴν Ρωσία.