Οἱ οἰκονομικοὶ παράγοντες ἐκφράζουν πολλὲς ἀμφιβολίες, ὡς πρὸς τὴν ἀποτελεσματικότητα τῶν κυρώσεων κατὰ τοῦ Ἰράν, καὶ προβλέπουν ἄσχημες ἐπιπτώσεις στὴν ἀμερικανικὴ οἰκονομία∙ οἱ κύριοι λόγοι εἶναι: οἱ μεγάλοι εἰσαγωγεῖς ὑδρογονανθράκων τῆς χώρας ἀρνήθηκαν νὰ δεχθοῦν τὶς κυρώσεις, Κίνα, Ἰνδίες, Ἰαπωνία, Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, Τουρκία -ποὺ ἤδη ἔχουν ἐξαιρεθεῖ-, ἡ Τεχεράνη ἔχει δημιουργήσει δικό της στόλο γιὰ τὴν μεταφορὰ τῶν προϊόντων της, ὥστε νὰ μὴν ὑφίστανται τὶς κυρώσεις καὶ οἱ Ἀναδυόμενοι, μὲ πρῶτες τὶς Κίνα, Ρωσία, Ἰνδίες, ἔχουν συστήσει μηχανισμοὺς γιὰ τὴν διεξαγωγὴ τῶν συναλλαγῶν τους στὰ ἐθνικά τους νομίσματα, δηλαδή, κυρίως στὸ ρεμίνμπι. Εἶναι ἡ πρώτη φορὰ μεταπολεμικὰ ποὺ ἐπιχειρεῖται ἡ ἀποδολλαριοποίηση τῶν διεθνῶν συναλλαγῶν∙ ταυτοχρόνως ὅμως συνοδεύεται κι ἀπὸ τὴν προσχώρηση σὲ αὐτὴν πολλῶν ἰσλαμικῶν χωρῶν, Ἰράν, Πακιστάν, Μπαγκλαντές, Ἰνδονησία, Ἰράκ, Αἴγυπτος, Νιγηρία, ἐνῶ καὶ ἡ Εὐρωζώνη ἀποδέχεται τὶς διεθνεῖς αὐτὲς ἀλλαγές, δὲν στηρίζει τὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες.