Τὴν ἔναρξη τῆς προεκλογικῆς περιόδου ἐγκαινίασε ὁ Ναπολεοντίσκος στὴν Βουλή, μὲ ὁμιλία του γιὰ τὴν ἐπιστροφὴ τῶν ἐπιδομάτων στὰ εἰδικὰ μισθολόγια, καθὼς οἱ προηγούμενες ἐξαγγελίες του, ἀναθεώρηση τοῦ Συντάγματος, συμφωνία μὲ ἐκκλησία, κατέρρευσαν αὐτομάτως∙ «κάθε μέρα θὰ ψηφίζετε νέα μέτρα», ὑποσχέθηκε στοὺς βουλευτές, ἐνῶ ἡ Νέα Δημοκρατία τοῦ ὑπενθύμισε, ὅτι τὸ πρῶτο μέρος τῶν ἐπιδομάτων ἐπεστράφη τὸ 2014, τὸ ὁποῖο αὐτὸς δὲν ψήφισε τότε, κι ὅτι καθυστέρησε τέσσερα χρόνια νὰ δώσει τὸ δεύτερο κι αὐτὸ πετσοκομμένο. Ἡ πομπώδης προβολὴ ἀποβλέπει σὲ δύο λόγους, στὴν ἀπόκρυψη τῆς περικοπῆς τῶν συντάξεων, διότι ἡ Ἐπιτροπὴ θέτει πολὺ χαμηλότερους στόχους γιὰ ἀνάπτυξη καὶ πλεονάσματα, ἐνῶ ἀπηύθυνε καὶ δριμύτατες παρατηρήσεις γιὰ τὶς δημαγωγικὲς παροχές∙ δεύτερον, φοβᾶται τὶς φυγόκεντρες δυνάμεις στὸ κόμμα του, μετὰ τὴν μαζικὴ διαρροὴ στελεχῶν του καὶ τὴν ἐπίδειξη δυνάμεως ἀπ’ τὸν Νίκο Κοτζιᾶ, γιά, τὴν «δημοκρατικὴ καὶ ἀριστερὴ παράταξη».