Διεθνὴς ἀπήχηση Παρισίων

Ἡ διεθνὴς ἀπήχηση τῶν τελετῶν λήξεως τοῦ Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου ἦταν εὐνοϊκότερη τῆς ἀναμενομένης, ὅπως καταγράφεται στὰ ἔγκυρα σχόλια τῶν διπλωματικῶν κύκλων∙ Ἡ ἀνάγκη διατηρήσεως τῆς εἰρήνης καὶ τοῦ διαλόγου πάσῃ θυσία, εἶναι τὸ πρῶτο συμέρασμα, μὲ δεύτερο, τὴν ἐπιταγὴ ἐπιταχύνσεως τῆς εὐρωπαϊκῆς ἑνοποιήσεως καὶ τρίτο, τὴν ἀποφυγὴ ἐπιστροφῆς στὴν ψυχροπολεμικὴ περίοδο∙ ἡ κοινὴ ἐμφάνιση Ἐμμανουὲλ Μακρὸν καὶ Ἀγκέλας Μέρκελ δὲν ἦταν τυχαία ἐπιλογή, ἐνῶ ἡ ἀπόκρυψη τῆς συναντήσεως Ντόναλντ Τρὰμπ καὶ Βλαδίμηρου Ποῦτιν, ἦταν συνειδητὴ ἀπόφαση τοῦ Ἀμερικανοῦ προέδρου. Ἡ πλήρης ἀτλαντικὴ ἐπικάλυψη ὑποχώρησε στὴν ἀνάγκη εὐρωπαϊκῆς ἀμύνης, μὲ ἀμερικανικὴ συνεργασία∙ ἔτσι θεωρεῖται δύσκολη, ἂν ὄχι ἀδύνατη, ἡ ὑπογραφὴ τῆς καταγγελίας τῆς Συνθήκης Πυρηνικῶν Πυραύλων Μεσαίου Βεληνεκοῦς∙ ἡ Οὐάσιγκτον ὑποχρεοῦται ἀναγνωρίσαι τὴν νέα πραγματικότητα. Ἡ ἐκτόνωση τοῦ ἐμπορικοῦ πολέμου εἶναι τὸ ἐπόμενο βῆμα, ἀλλὰ τὸ κρίσιμο ἀπομένει πάντοτε ἡ Συρία καὶ ἡ κατάσταση στὴν Μέση Ἀνατολή.