Ἡ βορειοατλαντικὴ ἀναμέτρηση συνεχίζεται, μὲ τὴν ἀπάντηση τοῦ Ἐμμανουὲλ Μακρὸν στὸν Ντόναλντ Τράμπ, ὅτι ἡ Γαλλία, εἶναι φίλη τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν κι ὄχι ὑποτελής∙ προχθὲς ὁ Ἀμερικανὸς πρόεδρος εἶχε δηλώσει περιφρονητικά, ὅτι στοὺς δύο πολέμους οἱ Ἀμερικανοὶ ἔσωσαν τοὺς Γάλλους ἀπ’ τοὺς Γερμανούς. Οἱ ἀντεγκλήσεις δείχνουν, ὅτι τὸ χάσμα τῶν δύο πλευρῶν, μὲ τὸν σημερινὸ πρόεδρο, εἶναι δύσκολα διαχειρίσιμο, ὅταν χρησιμοποιοῦνται παρόμοιες ἐκφράσεις∙ στὴν Εὐρώπη ὁ ἀντίκτυπος εἶναι ἀντίθετος τοῦ ἐπιδιωκομένου ἀπ’ τὴν Οὐάσιγκτον, ἐπειδὴ ἐνισχύει τὸ ρεῦμα τῆς αὐτονόμου διεθνοῦς πολιτικῆς καὶ οἰκονομικῆς παρουσίας τῆς Εὐρωζώνης. Ὁ γαλλογερμανικὸς ἄξων συγκεντρώνει τὸ ἐνδιαφέρον τῶν Εὐρωπαίων κι ἀπομένει ἡ δημιουργία τοῦ εὐρωπαϊκοῦ στρατοῦ∙ ἡ ὑποστήριξή του ἀπ’ τὴν Ἀγκέλα Μέρκελ θεωρεῖται ὡς μήνυμα, ὅτι τὸ Βερολίνο θὰ ἐπιλέξει εὐρωπαϊκὸ μαχητικὸ ἀεροσκάφος τὸ προσεχὲς ἔτος, δηλαδή, τὸ Eurofighter, ὁπότε ἡ κατασκευὴ ἑνὸς νέου σκάφους, μὲ τὴν συνεργασία ὅλων καθίσταται ἐφικτή.