Ὑποχώρηση τῆς προπαγάνδας

Ἡ προπαγάνδα γιὰ τὴν κατάργηση τῶν συντάξεων ὑποχώρησε ἀρκετὰ γιὰ δύο λόγους∙ πρῶτον, γιατὶ δὲν εἶναι βέβαιο ὅτι πρόκειται γιὰ κατάργηση κι ὄχι γιὰ ἀναβολὴ ἢ μερικὴ περικοπή, καθὼς τὴν τελικὴ ἀπόφαση θὰ λάβει τὸ Γιούρωγκρουπ τῆς 2ας Δεκεμβρίου. Ἀλλά, καὶ ὁ μοναδικὸς ἁρμόδιος γιὰ τὸ θέμα ὑπουργὸς Οἰκονομικῶν δὲν ἔκανε δήλωση καὶ δὲν ὀφείλεται αὐτὸ στὴν ὄψιμη ἀνάγνωση τοῦ Μάρξ∙ κάτι φοβᾶται καὶ δὲν μιλάει, ὅπως ἔχει κάνει κι ἄλλες φορές. Δεύτερον, οἱ ἀντιδράσεις τῶν ἀγορῶν εἶναι ἐφιαλτικὲς γιὰ τὴν ἑλληνικὴ οἰκονομία, μὲ τὶς τραπεζικὲς μετοχὲς ἐπιστρέφειν στὴν ἀξία τους πρὸ τριετίας∙ αὐτὸ σημαίνει δύο πράγματα, τὴν ἀδυναμία τους ἀντλήσεως κεφαλαίων ἀπ’ τὴν διεθνῆ ἀγορὰ καὶ τὴν πορεία πρὸς νέα ἀνακεφαλαιοποίσή τους στὸ ἄμεσο μέλλον. Καμμία οἰκονομία δὲν δουλεύει χωρὶς τράπεζες κι αὐτὸ τὸ γνωρίζουν οἱ πάντες, ἐκτὸς τοῦ Ναπολεοντίσκου καὶ τοῦ περιβάλλοντός του, λόγῳ μικρονοηκότητος.