Τὸ βάθος τῶν κυβερνητικῶν σκανδάλων ἀποδεικνύεται ἀπύθμενο, μὲ τὴν δημοσιοποίηση ἀρκετῶν στοιχείων τους, ἐνῶ οἱ ἁρμόδιοι ὑπουργοὶ ἄλλα λένε∙ στὴν προνομιακὴ μεταχείριση τῆς βιομηχανίας τοῦ Λαυρέντη Λαυρεντιάδη, μὲ τὶς ὑπερατλαντικὲς διασυνδέσεις του, ὁ ὑπουργὸς Ἀναπτύξεως δὲν ἀπαντάει στὶς ἐρωτήσεις. Τὸ ζητούμενο εἶναι, ἡ ἔκταση τῶν σκανδάλων καὶ οἱ προεκτάσεις τους, ὅπως μὲ τὸ Ἀεροδρόμιο, πού θὰ πήγαιναν τὰ ὀκτακόσια ἑκατομμύρια εὐρώ; ἢ στὸ Θριάσιο, ποιόν προορισμὸ εἶχαν τὰ τριάντα; καὶ ἄλλα πολλά∙ ὁ Ναπολεοντίσκος διαπιστώνει πλέον, ὅτι ἔχει χάσει τὴν δυνατότητα ἀποπροσανατολισμοῦ τῆς κοινῆς γνώμης -ὄχι ὅτι τὴν εἶχε ποτέ, πέραν τοῦ πρώτου ἑξαμήνου τοῦ 2015, κάτι ἐντελῶς φυσιολογικό, μετὰ τὴν πρώτη νίκη-, μὲ μοναδικὴ ἀπάντηση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ τὶς πέτρες στὸ κεφάλι του. Τὸ ναυάγιο μὲ τὴν ἐκκλησία δείχνει τὴν ἐπιπολαιότητα καὶ τὴν μικρονοηκότητά του, ἀλλὰ καὶ τὴν ἐμφανέστατη ὀλιγωρία, λόγῳ ἡλικίας μᾶλλον, τοῦ προκαθημένου της.