Ἡ τελικὴ συμφωνία γιὰ τὸ Brexit, μετὰ τὶς μαραθώνιες διαπραγματεύσεις, ἐπικυρώθηκε χθὲς τὸ Εὐρωπαϊκὸ Συμβούλιο∙ οἱ Τερέζα Μαίυ καὶ Ζὰν Κλὼντ Γιοῦνκερ ἐπέτυχαν συμβιβασμὸ σὲ Βορειοϊρλανδικὸ καὶ Γιβραλτάρ, ἀλλὰ ἀπομένει ἡ ψήφισή της στὴν Βουλὴ τῶν Κοινοτήτων. Ἕνα εἶναι δεδομένο, ἡ Βρεταννία ἀποχωρεῖ στὶς 29 Μαρτίου ἀπ’ τὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, μετὰ ἀπὸ πέντε δεκαετίες, κι ἀκολουθεῖ τὸν δρόμο της, ξεκομμένη ἀπ’ τὴν Εὐρώπη, πολιτικὰ καὶ οἰκονομικά∙ εἶχε συνηθίσει, μετὰ τὸ Βατερλώ, νὰ εἶναι ἡ δεσπόζουσα δύναμις στὴν γηραιὰ ἤπειρο καὶ στὸν κόσμο ὁλόκληρο, χάρις σὲ αὐτὴν τὴν δυναμικὴ στήριξη. Ξανοίγεται πλέον μόνη της, ἀλλὰ μὲ πολὺ ὀξύτερο τὸν ἀνταγωισμὸ σὲ διεθνὲς ἐπίπεδο∙ μετὰ τοὺς ναπολεοντείους πολέμους ἡ Εὐρώπη ἐξαπέλυε τὴν ἀποικιακή της ἐξάπλωση, χωρὶς ἀντίπαλο καὶ μὲ τὴν Κίνα σὲ ἐσωτερικὲς συγκρούσεις. Σήμερα, ἀπέναντι στὶς Κίνα, Ἡνωμένες Πολιτεῖες, Ρωσία, ἀναδυόμενους, ἀπαιτοῦνται μεγαλύτερες δυνάμεις κι ὄχι μεμονωμένα κράτη.