Ναπολεοντίσκος, ἐξασφάλιση σαρδονίου μειδιάματος

Ὁ Ναπολεοντίσκος ἐπέτυχε τὴν ἐξασφάλιση τοῦ σαρδονίου μειδιάματος τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ ἀπέναντί του, στὴν ἁπλοελληνική, «τὸν παίρνουν πλέον στὸ ψιλό»∙ ἐλάχιστοι Ἕλληνες πολιτικοὶ εἶχαν ὑποστεῖ τὸν χλευασμὸ τῶν πάντων, μὲ ἕναν ἐξ αὐτῶν τὸν Σπύρο Μαρκεζίνη, ἴσως ἀδίκως στὴν περίπτωσή του, ἀλλὰ οἱ γηραιότεροι θυμοῦνται τὶς ἱστορίες μὲ τὰ ρολόγια. Τὸ ἐρώτημα τῶν πολιτικῶν κύκλων εἶναι ἕνα∙ τὸ πῶς ἐκστόμισε τὶς φράσεις, ὅτι δὲν ἔχει κλοῦβες ἔξω ἀπ’ τὸ σπίτι του καὶ τὸ Μέγαρο Μαξίμου, ὅπως καὶ στὴν Κουμουνδούρου; Τόση ἐπαφὴ ἔχει μὲ τὴν ἑλληνικὴ πραγματικότητα; Τόσο δὲν πατάει Ἑλλάδα καὶ δὲν τοῦ μεταφέρουν τὸ τί λέει ὁ κόσμος; Ἢ τόσο τὰ ἔχει χαμένα, ὥστε τοῦ ξεφεύγουν τέτοιες φράσεις; Ἤ, ἀκόμη χειρότερα, ἔτσι δουλεύει τὸ μυαλό του; Δηλαδή, εἶναι τόσον ὀλιγόνους, ὥστε δὲν ἀντιλαμβάνεται τὰ αὐτονόητα, τὶς πέτρες ποὺ ἐξαπολύονται ἐναντίον του, ὅπου κι ἂν ἐμφανισθεῖ, αὐτὸς καὶ οἱ ὑπουργοί του∙ φαίνεται, ὅτι δὲν διαβάζει ἢ δὲν ξέρει νὰ διαβάσει, ὅσα γράφει, ἀκόμη κι ἡ δουλικότατη ἀπέναντί του διαπλοκή. Ἡ πιθανώτερη ἑρμηνεία τῶν πολιτικῶν παρατηρητῶν, εἶναι ὅτι ἰσχύουν ὅλα αὐτὰ καὶ μερικὰ ἀκόμη∙ στοῦ Μαξίμου ἔχει στηθεῖ καμαρίλα, χειρότερη ἀπ’ τὴν παλιὰ βασιλική, σὲ σύμπνοια μὲ τὸ γειτονικὸ μέγαρο, καὶ ζοῦν εὐχάριστα στὸν κόσμο τους!

Ἡ γενίκευση τῆς ἐξεγέρσεως δὲν φθάνει σὲ αὐτούς, διότι εἶναι κλειστὴ ἡ Ἡρώδου Ἀττικοῦ καὶ οἱ πύλες τοῦ Ἐθνικοῦ κήπου πρὸς αὐτήν∙ ἑπομένως βλέπουν κι ἀκοῦνε, ὅσα τοὺς λένε οἱ αὐλικοί τους. Ἄλλωστε, ποτὲ στὴν ἱστορία οἱ αὐλικοὶ δὲν ἀνέφεραν δυσάρεστα πράγματα πρὸς τὸν δεσπότη τους∙ ἦταν πάντα εὐγενεῖς καὶ εὐπροσήγοροι, φροντίζοντας νὰ μὴν τὸν δυσαρεστήσουν καὶ χαλάσει τὴν διάθεσή του. Ἐὰν συμβεῖ ὁ δεσπότης νὰ εἶναι φύσει ἀμελὴς καὶ βραδύνους, τότε ἡ κατάσταση ξέφευγε∙ οἱ αὐλικοὶ καρπώνονταν τὰ πλεονεκτήματα τῆς ἐξουσίας, ὁ ἄρχων κοιμόταν μακαρίως κι ὁ λαὸς ξεσηκωνόταν, μὲ τὰ γνωστὰ τῆς ἱστορίας, ἀρκεῖ νὰ τὴν ξεφυλλίζει ἔστω κανείς. Ἀλλά, σὲ αὐτὰ πρέπει νὰ προστεθοῦν δύο ἄλλοι παράγοντες∙ ὁ πρῶτος ἰδεολογικός, ὅσο κι ἂν ἐλάχιστα ἔχει καταλάβει ἀπ’ τὴν ἀριστερὴ ἰδεολογία ὁ Ναπολεοντίσκος ἐκ τῆς φύσεώς του, ὅπως καὶ ὁ παπποῦς -διότι γνωστὲς εἶναι οἱ δυνατότητές του ἀπ’ τὰ πανεπιστημιακά του χρόνια, ποὺ δὲν ἦταν λίγα!- ἡ ἰσοπεδωτικὴ λογικὴ καὶ ἡ ἐξαφάνιση τῆς προσωπικότητος ὡς ἄμεση ἐπίδραση εἶναι δεδομένα∙ ὁπότε αὐτά, ἂν προστεθοῦν σὲ ἀδύναμο χαρακτῆρα καὶ νοητικῶς ὑστερημένο εἶναι αὐτονόητα τὰ ἀποτελέσματα. Ὁ δεύτερος, εἶναι οἱ ἐξαρτήσεις του ἀπ’ τὰ ἀτλαντικὰ κυκλώματα ἀπ’ τὴν περίοδο ποὺ ἦταν στὴν ἀξιωματικὴ ἀντιπολίτευση∙ ὀφείλει ἐκπληρῶσαι τὰς δεσμεύσεις του…

Στὸ ἐσωτερικό, ἡ κοροϊδία τοῦ κόσμου ἀκυρώνει αὐτομάτως τὴν πόλωση καὶ τὰ σκάνδαλα, δηλαδὴ τὶς τελευταῖες του ἐφεδρεῖες στὴν πολιτικὴ ἀναμέτρηση∙ πῶς θὰ ἐμπιστευθεῖ ὁ ἁπλὸς κάτοικος τῆς Κυψέλης ἕναν πολιτικὸ ὁ ὁποῖος τοῦ λέει ψέμματα καὶ γιὰ τὸν τρόπο ποὺ περπατάει στὴν γειτονιά του, ὅταν κλείνουν οἱ δρόμοι μὲ κλοῦβες κοντὰ στὴν κατοικία τοῦ Ναπολεοντίσκου καὶ ὁλόκληρη ἡ διαδρομὴ μέχρι τὴν Ἡρώδου Ἀττικοῦ κατὰ τὶς μετακινήσεις του. Ἡ λαϊκὴ παροιμία εἶναι σοφή, «καλύτερα νὰ σοῦ βγεῖ τὸ μάτι, παρὰ τ’ ὄνομα»∙ ὁπότε μαζὶ μὲ τὸ ὄνομα χάνεται καὶ ἡ ἀξιοπιστία σου σὲ ὅλα. Τὸ δεύτερο εἶναι, τὸ σκάνδαλο μὲ τὴν καθαρίστρια τοῦ Δικαστικοῦ Μεγάρου τοῦ Βόλου, τὴν ὁποία καταδίκασε τὸ Ἐφετεῖο Λαρίσης σὲ δεκαετῆ φυλάκιση, διότι εἶχε ὑποβάλει πρὸ εἰκοσαετίας ψευδὲς ἀπολυτήριο Δημοτικοῦ, ἀλλὰ δούλεψε κανονικὰ ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια∙ ἀποκαλύφθηκε ὅμως ὅτι καὶ ὁ ἀδελφὸς τοῦ πρωθυπουργοῦ ἔχει ὑποβάλει ψευδὲς πιστοποιητικό, γιὰ ἀνάληψη δημοσίου ἔργου, ἀλλὰ ἔπεσε στὰ μαλακά, ὅπως καὶ μὲ τὴν ἐξυπηρέτηση τῶν δανείων του σὲ τράπεζα. Ἡ Εἰσαγγελεὺς τοῦ Ἀρείου Πάγου δὲν ἐπέδειξε τὴν ἴδια εὐαισθησία καὶ στὴν περίπτωση αὐτή, κάτι ἄλλο συμβαίνει∙ στὴν κοινὴ γνώμη ὅμως φούντωσαν αὐτὰ τὰ θέματα, διότι δὲν εἶναι μόνο πολιτικά, ἀλλὰ δείχνουν καὶ τὸ ἀμέτρητο βάθος καταχρήσεως τῆς ἐξουσίας καὶ περιφρονήσεως ὅλων τῶν δημοκρατικῶν ἀρχῶν.

Τὸ παραμύθι τῆς ἐξόδου ἀπ’ τὰ μνημόνια καταρρέει στὴν πράξη, διότι, ναὶ μὲν δὲν περικόπτονται οἱ συντάξεις -αἴτημα ἄλλωστε ὁλοκλήρου τῆς ἀντιπολιτεύσεως-, μὲ ὑποχρεώσεις ποὺ ἡ ἴδια ἡ κυβέρνηση ἀνέλαβε, ἀλλὰ ἐμβαθύνει ἡ ὕφεση∙ ἡ ρευστότης ἔχει ἐξαφανισθεῖ καὶ οἱ τράπεζες, μὲ ἐνεργητικὸ κάτω τῶν τεσσάρων δις εὐρώ, δύσκολα πολὺ καλύπτουν καὶ τὰ λειτουργικά τους ἐξοδα, ἐνῶ ἡ ἀσφυξία στὴν ἀγορὰ ἔχει γίνει ἀποπνικτική. Οἱ ἐνδοκυβερνητικὲς συγκρούσεις μεταφέρονται πλέον καὶ στὰ ἐλεγχόμενα ἱδρύματα, ὅπως στὴν Τράπεζα Ἀττικῆς, ὅπου λέγεται ὅτι, πιάστηκαν στὰ χέρια οἱ δύο κορυφαῖοι γιὰ ἐξυπηρέτηση δανείου μεσαίου μεγέθους∙ ἡ οὐσία εἶναι, ὅτι ὁ καθένας τους ἔχει ἄλλον προστάτη στὸν ὁποῖο καὶ στηρίζεται. Οἱ ὑπουργοὶ δὲν συνεννοοῦνται μεταξύ τους καὶ οἱ περισσότεροι δὲν ἀκοῦνε κἂν τὶς ἐντολὲς τοῦ Μαξίμου∙ βλέπουν τὴν πλήρη ἀπαξίωση τοῦ Ναπολεοντίσκου καὶ σηκώνουν δικό τους μπαϊράκι, τὸ ἂν ἀποδίδει εἶναι ἄλλο θέμα. Αὐτοὶ ὅμως ἐπιχειροῦν καταδεῖξαι στοὺς ἡμετέρους τους, ὅτι διαθέτουν αὐτονομία κινήσεων κι ἀλλοῦ πείθουν, ἀλλοῦ ὄχι∙ οἱ ἴδιοι πιέζουν τὸν ὑπουργὸ Οἰκονονικῶν, νὰ μὴν ἀκυρώσει τὶς αὐξήσεις στοὺς μετακλητοὺς ὑπαλλήλους, γιατὶ θὰ χάσουν, ἰσχυρίζονται, καὶ τοὺς τελευταίους δικούς τους, καὶ δὲν ἔχουν ἄδικο. Ἡ διαρροὴ εἶναι πλέον χειμαρρώδης καὶ δὲν ἀνακόπτεται μὲ διάφορα τεχνάσματα.

Τοὺς ἐλαχίστους σοβαροὺς στὴν κυβερνητικὴ παράταξη, ὅπως ἐκμυστηρεύονται, τοὺς ἀνησυχεῖ ἡ ἀδυναμία ἐξευρέσεως ὑποψηφίων, γιὰ τὶς δημοτικὲς καὶ περιφερειακὲς ἐκλογές∙ ἡ παραίτηση τοῦ περιβοήτου δημάρχου Θεσσαλονίκης, τὸν ὁποῖο θεωροῦσαν ὡς τὸν πολιορκητικὸ κριὸ τῆς προπαγάνδας τους γιὰ ὁλόκληρη τὴν Ἑλλάδα, πάγωσε καὶ τοὺς ἐλαχίστους ἄλλους προθύμους σὲ συζήτηση μέχρι τότε. Στὶς περισσότερες περιφέρειες καὶ δήμους, ὄχι μόνο δὲν βρίσκονται ὑποψήφιοι, ἀλλὰ καὶ πολλοὶ ἀπ’ τοὺς νῦν συμβούλους δηλώνουν, ὅτι ἀποχωροῦν∙ οἱ προειδοποιήσεις τῆς Κουμουνδούρου ἀπὸ τετραμήνου πλέον ἐπιβεβαιώνονται, ἔχουν ἐξαφανισθεῖ οἱ πάντες, ἀκόμη καὶ τὰ μισθοδοτούμενα στέλεχη, διότι ἔχουν ἕναν χρόνο νὰ πληρωθοῦν. Ἡ μετακίνηση πρὸς τὴν Νέα Δημοκρατία εἶναι μαζική, καθὼς ἡ διαφορά της, ἀκόμη καὶ στὶς χαλκευμένες δημοσκοπήσεις, ὑπερβαίνει τὶς δύο δεκάδες∙ ὅσο ἀργοῦν οἱ ἐκλογὲς ἡ ἀπόσταση αὐξάνεται καὶ ὁ ΣΥΡΙΖΑ ἐξασφαλίζει ὁπωσδήποτε τὰ ἱστορικά του ποσοστά, λίγο πάνω λίγο κάτω. Οἱ Εὐρωπαῖοι τὸν ἔχουν ξεγράψει ὁριστικὰ μᾶλλον, καθὼς κανεὶς ἡγέτης δὲν δέχεται συνάντηση μαζί του, μὲ ἐξαίρεση τὸν ἀτλαντόδουλο Ἐπίτροπο∙ ἡ ψήφιση τοῦ Σκοπιανοῦ θεωρεῖται ἀπ’ τοὺς Ἀμερικανοὺς ἀναγκαία προϋπόθεση παραμονῆς στὴν ἐξουσία τοῦ Ναπολεοντίσκου, ἀλλὰ ἀπὸ πολλοὺς Εὐρωπαίους ἀμφισβητεῖται πλέον. Ἀναγνωρίζουν οἱ τελευταῖοι ὅτι ἔρχεται ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης πανίσχυρος καὶ ἐγγυητὴς τῆς ἀσφαλείας καὶ εἰρήνης στὴν περιοχή∙ ἀναλογίζονται πλέον τὶς ἀπόψεις του καὶ ὡς τὸ μεγαλύτερο συντηρητικὸ κόμμα τῆς Εὐρώπης.