Μετανάστες, ὕβρις Ἀμερικῆς

Ἡ ἐκδίωξη τῶν ἱσπανοφώνων μεταναστῶν ἀπ’ τὰ ἀμερικανικὰ σύνορα, μὲ δακρυγόνα καὶ ξύλο, κάνουν τὸν γύρο τῆς Ἀμερικῆς καὶ τοῦ κόσμου∙ οἱ εἰκόνες τῶν μικρῶν παιδιῶν νὰ τρέχουν μὲ δάκρυα στὰ μάτια συγκλονίζουν τοὺς πάντες. Ὁ Ἀμερικανὸς πρόεδρος εἶναι ἀνυποχώρητος, τὸ Μεξικὸ νὰ στείλει πίσω στὰ χωριά τους τοὺς μετανάστες∙ ἀλλὰ ἡ ἀμερικανικὴ κοινὴ γνώμη ἔχει ξεσηκωθεῖ. Πολλὲς φωνὲς χαρακτηρίζουν τὴν στάση αὐτή, ὡς ὕβριν πρὸς τοὺς ἴδιους τοὺς Ἀμερικανούς∙ ὅλοι τους εἶναι ἀπόγονοι μεταναστῶν, μὲ τὶς ἴδιες ἢ καὶ χειρότερες συνθῆκες, χωρὶς ὅμως παλαιότερα ἡ μεγάλη δημοκρατία νὰ τοὺς φέρεται μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο. Ἡ ταυτότης τοῦ Ἀμερικανοῦ εἶναι ὁ μετανάστης, λένε κορυφαῖοι διανοούμενοι, κι ὄχι ἐκείνη τῶν σημερινῶν εὐπόρων καὶ ὑπεροπτικῶν συμπολιτῶν τους∙ ἡ ὕβρις πληρώνεται πάντοτε στὴν κοινωνία, εἴτε στὴν ἴδια εἴτε στὶς ἑπόμενες γενιές, προσθέτουν πολλοὶ καθηγητὲς φιλοσοφίας, κοινωνιολογίας, ἱστορίας, πολιτικῶν σχέσεων.