Στὴν ἐκτεταμένη ἐπιστράτευση τῶν παρακρατικῶν ἐπιδόθηκε χθὲς ἡ κυβέρνηση, ὄχι τόσο γιὰ νὰ ἀντιμετωπίσει τὶς διαδηλώσεις, μὲ ἀφορμὴ τὴν ἐπέτειο τῆς δολοφονίας τοῦ Ἀλέξανδρου Γρηγορόπουλου, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἀποθαρρύνει τὴν ἐξέγερση τῆς νεολαίας∙ ἔτσι, ἐξαπέλυσε τοὺς δικούς της καὶ «προκάλεσαν» τὰ ΜΑΤ σὲ Ἀθήνα καὶ Θεσσαλονίκη κι ἀκολούθησε ἡ κατάληψη πανεπιστημαικῶν σχολῶν, μὲ ἀρκετὲς καταστροφές, ὥστε νὰ ἀποτελέσουν ἀρνητικὸ παράδειγμα στὴν κοινὴ γνώμη οἱ καταλήψεις σχολείων. Ἡ κατάσταση ὅμως δὲν συμμαζεύεται, ἐπειδὴ καὶ οἱ παροχὲς δὲν πείθουν, ἀφοῦ καὶ τὰ ἐπιδόματα θὰ εἶναι μικρότερα, ἔστω καὶ σὲ περισσότερους∙ ἡ ἀγορὰ δὲν θυμίζει σὲ τίποτε παραμονὲς ἑορτῶν, παρὰ νέκρα διάχυτη παντοῦ. Τὸ τραπεζικὸ παραμένει τὸ κρίσιμο πρόβλημα, ἐνῶ ἡ πτώση διεθνῶς τῶν χρηματιστηρίων ἔχει ἄμεση ἀντανάκλαση στὴν Ἑλλάδα∙ οἱ ἐπενδυτὲς γίνονται ἐπιφυλακτικοὶ καὶ φυσικὰ δὲν σκέπτονται καθόλου τὴν ἕρπουσα οἰκονομία μας, μὲ τὴν κυβέρνηση ἐχθρικὴ ἀπέναντί τους ἐπὶ τετραετίαν.