Τὴν δοκιμασία τῶν διαδηλώσεων τῶν Κίτρινων Γιλέκων καὶ ἄλλων ὑπόπτων ὁμάδων ἀντιμετωπίζει αὔριο ἡ Γαλλία, μετὰ τὴν ὑποχώρηση τῆς κυβερνήσεως καὶ τὴν ἀναβολὴ τῆς αὐξήσεως τῶν καυσίμων κατὰ ἕνα ἑξάμηνο∙ τὰ ὁδοφράγματα ἔχουν περιορισθεῖ ἀρκετὰ στὴν χώρα, ἂν καὶ συνεχίζουν τὰ προβλήματα γιὰ τὸν ἐφοδιασμὸ σὲ καύσιμα καὶ τρόφιμα. Ἡ κυβέρνηση ἐμφανίζεται πρόθυμη σὲ διάλογο μὲ τοὺς διαδηλωτές, ἀλλὰ τὰ Κίτρινα Γιλέκα δὲν διαθέτουν ἑνιαία ὀργάνωση καὶ ἐκπροσώπηση, παρὰ κατὰ νομοὺς ἀνεφύησαν κάποιες συντονιστικὲς ἐπιτροπές∙ ἡ ἀντιπολίτευση ἄσκησε κριτικὴ στὴν κυβέρνηση, ἀλλὰ ὄχι ὀξεῖα καὶ μᾶλλον ἀνεκτικὴ ἦταν, διότι τὸ κίνημα εἶναι ἀπρόσωπο καὶ ἐντελῶς ἀπρόβλεπτη ἡ κατάληξή του. Ἡ ἀποφυγὴ δηλώσεων τοῦ Ἐμμανουὲλ Μακρὸν σχολιάσθηκε ἀρνητικὰ ἀπ’ τὴν κοινὴ γνώμη∙ τὸ δεύτερο, εἶναι οἱ ἐπικρίσεις κατὰ τῆς Ἀστυνομίας καὶ τῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν κυρίως, διότι δὲν ἐντόπισαν τὶς ὀργανωμένες ὁμάδες τῶν κουκουλοφόρων οἱ ὁποῖες προκάλεσαν τὶς καταστροφές.