Ἡ περιφρονητικὴ στάση τῆς Μόσχας, ἔστω μὲ διπλωματικὸ τρόπο, ἀπέναντι στὸν Ναπολεοντίσκο φάνηκε κατὰ τὴν ἐπίσκεψή του στὴν ρωσικὴ πρωτεύουσα∙ ὁ Βλαδίμηρος Ποῦτιν ἀναφέρθηκε στὴν ἀπέλαση τῶν Ρώσων διπλωματῶν, ὡς ἀρνητικὴ συνέπεια, ἀλλὰ ἐπέμεινε στὸ γεγονός, ὅτι οἱ φιλικὲς σχέσεις τῶν δύο λαῶν εἶναι βαθύτατες καὶ οἱ διπλωματικὲς 190 ἐτῶν. Ὁ Σεργκέι Λαβρὼφ ὅμως ἧταν σαφέστατος, ὑπογραμμίζοντας, ὅτι ἡ συμφωνία τῶν Πρεσπῶν στὴν Βουλὴ τῶν Σκοπίων ψηφίσθηκε μὲ χρηματισμὸ καὶ ἐξαγορὰ βουλευτῶν, ἐνῶ ἦταν συνέχεια παρὼν ὁ Ἀμερικανὸς πρεσβευτής∙ σπανίως σὲ ἐπισκέψεις ἀρχηγῶν συμβαίνουν αὐτά. Ἀποδεικνύεται, ὅτι οἱ Ρῶσοι τὸν θεωροῦν ὡς ἄνθρωπο τῆς Οὐάσιγκτον καὶ τὸν δέχθηκαν, μόνο γιὰ τὶς ἱστορικὲς φιλικὲς σχέσεις τῶν δύο λαῶν.