Στὴν βρώμικη μειοδοσία τῶν ἐθνικῶν θεμάτων ἐπιδόθηκε καὶ πάλι στὴν Βουλὴ ὁ Ναπολεοντίσκος∙ ἡ ἀναφορά του στὸν ἀείμνηστο Εὐάγγελο Ἀβέρωφ δὲν ἦταν μόνο παραποίηση τῆς φράσεώς του, ἄλλωστε συστηματικὰ ἀλλοίωνει τὰ κείμενα, ἀναλόγως πρὸς τὴν προπαγάνδα του. Εἶναι τὸ χειρότερο ἡ σύγκριση δύο ἐντελῶς ἀνοιμοίων ἐποχῶν∙ ἡ μεταπολεμικὴ περίοδος χαρακτηριζόταν ἀπ’ τὸν ψυχρὸ πόλεμο καὶ τὴν συμφορὰ τῆς δικῆς μας καταστροφῆς. Τὸ 1945, ὁ Ἀμερικανὸς ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν εἶχε δεχθεῖ τὴν ὀνομασία τοῦ κρατιδίου, μόνο ἐντὸς τῆς ὁμοσπονδιακῆς Γιουγκοσλαβίας∙ μετὰ τὴν σύγκρουση τοῦ Τίτο μὲ τὸν Στάλιν, ὁ Γιουγκοσλάβος ἡγέτης εἶχε γίνει τὸ χαϊδεμένο παιδὶ τῶν Ἀμερικανῶν. Παρὰ τὶς πιέσεις τους ὅμως, δὲν ἀποδέχθηκαν παραχωρήσεις οἱ κυβερνήσεις μας.