Μὲ ὁμολογία ἀποτυχίας στὴν οἰκονομία, καὶ μὲ λύση μόνο τὴν ἔγκαιρο φυγή, παρομοιάζουν οἱ πολιτικοὶ παρατηρητὲς τὴν ἐμφάνιση τοῦ ὑπουργοῦ Οἰκονομικῶν στὴν Βουλή∙ ἡ ἔξοδος στὶς ἀγορὲς δὲν διαφαίνεται στὸ ὁρατὸ καὶ ἀόρατο μέλλον μὲ τὴν ἀριστεροακροδέξια κυβέρνηση, ἐνῶ οἱ ἀποκαλύψεις τοῦ «βοηθοῦ», μὲ τὶς παράκτιες ἀποπνέουν τὶς διασυνδέσεις καὶ ἄλλων τῆς καμαρίλας, μὲ περισσότερες ὅμως ἐπιδόσεις. Στὴν ἀριστερὰ ἕνα εἶναι δεδομένο, κανεὶς δὲν θυσιάζεται γιὰ κανέναν καὶ στὰ δύσκολα ὁ ἕνας δείχνει τὸν ἄλλον, ὁπότε ἔχει συνέχεια ἡ ὑπόθεση… Ὁ Ρασποῦτιν ἔχει ἐξαφανισθεῖ, ἀλλὰ τὰ πλοκάμια του στριφογυρίζουν στὰ ὑπόγεια τῆς ἐξουσίας∙ δὲν εἶναι εὔκολη ἡ ἐκπαραθύρωσή του, διότι τὸν δένουν ἄρρηκτοι δεσμοὶ μὲ τὸ διπλανὸ μέγαρο∙ ὅσα ἔχουν ἐξυφανθεῖ κατὰ τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἀπ’ τὰ Δεκεμβριανὰ φέρουν τὴν ἀνεξίτηλη σφραγίδα ἀμφοτέρων. Στὰ πλοκάμια τους πλέκεται καὶ ὁ Ναπολεοντίσκος, ποὺ μᾶλλον τὸν θυσιάζουν τὰ ἀτλαντικὰ κυκλώματα.