Ἡ συμφωνία τῆς Ἰταλίας μὲ τὴν Εὐρωζώνη ἔγινε, μὲ ἔλλειμμα τοῦ προϋπολογισμοῦ της, ἀλλὰ ἀπομένει ἡ ἐξέταση τοῦ γαλλικοῦ μὲ αὔξηση στὸ 3,2%∙ ἡ Ἐπιτροπὴ ἐμφανίζεται ἀνεκτικὴ πρὸς τὸ Παρίσι, ὄχι γιατὶ πρόκειται γιὰ τὴν Γαλλία, ἀλλὰ ἐπειδὴ εἶναι πολλὰ τὰ ἄλλα προβλήματά της, μὲ τὸ Brexit καὶ τὰ διεθνῆ, κλίμα, προστατευτισμός, Οὐγγαρία, τὰ ὁποῖα καὶ ἐπέβαλαν τὴν παραμέληση τῶν ἑλληνικῶν ἐξαιρέσεων. Ἡ πολιτικὴ καὶ οἰκονομικὴ ἑνοποίηση δὲν κινδυνεύουν πλέον ἀπ’ τὶς μικρὲς αὐτὲς διαφορές, καθὼς ἔχει ἐμπεδωθεῖ στοὺς Εὐρωπαίους ἡ σημασία τοῦ εὐρώ∙ ὁ αὐτόνομος πολιτικὸς ρόλος τοῦ νομίσματος ἔχει ἀποδώσει, παρὰ τὴν ἐλάχιστη ἢ οὐδεμία μελέτη του ἀπ’ τὴν σύγχρονη θεωρητικὴ οἰκονομική. Παράδειγμα εἶναι ἡ ἀποδοχὴ τοῦ ἑνιαίου νομίσματος καὶ ἡ ἀπόρριψη τῆς συνεργασίας μὲ τὰ ἀμερικανικὰ ἱδρύματα, ὅπως κυρίως μὲ ἐκεῖνο τοῦ Στὴβ Μπάνον, γιὰ ἔξοδο ἀπ’ τὴν Εὐρωζώνη, ἀπ’ ὅλα τὰ ἀκροδεξιὰ κινήματα.