Τὴν συσπείρωση τῶν βουλευτῶν του ἐπιδίωξε ὁ Ναπολεοντίσκος, κατὰ τὴν ὁμιλία του στὴν Βουλή, χωρὶς ὅμως καὶ νὰ τοὺς παροτρύνει γιὰ ἐπικοινωνία τους μὲ τοὺς ψηφοφόρους τους∙ ἐπιβεβαίωσε τοὺς φόβους του, ὅτι κινδυνεύει ἡ κυβέρνησή του, μὲ καταψήφιση τῆς μειοδοσίας του στὸ Σκοπιανό, ἀλλὰ καὶ μὲ ἡρωικὴ ἔξοδο τοῦ συνεταιράκια του, ἀπρόσμενα, ἔστω κι ἂν τὸ εἶχαν συζητήσει παλαιότερα ὡς ἐναλλακτικὴ λύση. Ἡ πανωλεθρία του στὴν Θεσσαλονίκη ἀποδεικνύεται πολύτιμη ἐμπειρία καὶ ἴσως δὲν τὴν ἐπαναλαμβάνει -πάντως δὲν τὴν πρόβαλε ὡς ἐπιτυχία του, ὅπως ἔκανε στὸ Ἀλεξάνδρειο Μέλαθρο-, ὁπότε μᾶλλον ἑστιάζει τὴν προσοχή του στὴν διατήρηση τῆς κοινοβουλευτικῆς πλειοψηφίας, γιὰ ὅσο πάει κι ὅπως πάει, σπρώχνοντας τὶς μέρες…