Ὁ συμβιβασμὸς τῆς Ἰταλίας μὲ τὴν Εὐρωζώνη στὸ θέμα τοῦ προϋπολογισμοῦ θεωρεῖται ἡ μεγαλύτερη ἐπιτυχία τῆς πολιτικῆς καὶ οἰκονομικῆς ἑνοποιήσεώς της τὰ τελευταῖα χρόνια∙ δὲν εἶναι μόνο ἡ τρίτη οἰκονομικὴ δύναμη, ἀλλὰ ἔχει στὴν κυβέρνηση τὶς πιὸ ἀκραῖες εὐρωσκεπτικιστικὲς δυνάμεις τῆς ἠπείρου, οἱ ὁποῖες εἶχαν ταχθεῖ προεκλογικὰ κατὰ τοῦ εὐρώ∙ μάλιστα τὶς εἶχε πλησιάσει κι ὁ Στὴβ Μπάνον κι ἐνισχύσει τὴν ἀντιευρωπαϊκὴ ἐκστρατεία τους. Δὲν πέρασαν λίγοι μῆνες στὴν ἐξουσία κι ἀντελήφθησαν ὅτι ὁ ἰταλικὸς λαός, τοὺς ψήφισε μέν, ἀλλὰ δὲν ἐνέκρινε καὶ τὴν ἔξοδο ἀπ’ τὴν Εὐρωζώνη∙ ἔτσι ἄρχισε ὁ συμβιβασμός τους, ξέκοψαν ἀπ’ τὸν Μπάνον κι ἄρχισαν τὶς διαπραγματεύσεις, μὲ αἴσιο ἀποτέλεσμα. Ἕνα ἐπιβεβαίωσε ἡ περίπτωσή τους, ὅτι ἡ τυχὸν παροδικὴ ψῆφος, ποὺ δίδεται γιὰ τὰ καθημερινὰ προβλήματα, δὲν σημαίνει καὶ ρήξη μὲ τὴν εὐρωπαϊκὴ ἑνότητα∙ τὸν αὐτόνομο πολιτικὸ ρόλο τοῦ νομίσματος ἐμπεδώνει ἡ προσαρμογή.