Ὅσο πλησιάζει ἡ μέρα τῆς ψηφοφορίας στὴν Βουλὴ τῶν Κοινοτήτων, γιὰ τὸ Brexit, τόσο γίνονται καὶ πιὸ περίπλοκα τὰ προβλήματα στὴν Βρεταννία, πολιτικὰ καὶ οἰκονομικά∙ ἡ πρωθυπουργὸς δείχνει πλέον καθαρά, ὅτι τὰ ἔχει χαμένα ἐντελῶς καὶ τὴν μιὰ φέρεται νὰ προωθεῖ τὴν ψηφοφορία καὶ τὴν ἄλλη νὰ τὴν ἀναβάλλει. Ἀλλά, ἡ διαρροὴ τῶν ἑταιρειῶν ἀπ’ τὸ Σίτυ ἐπιταχύνεται καὶ ἡ ἀγωνία τῶν μικρομεσαίων ἐπιχειρήσεων, οἱ ὁποῖες δὲν ἔχουν τὴν δυνατότητα συστάσεως θυγατρικῶν στὴν Εὐρώπη, ἀποκορυφώνεται∙ ἡ Βρεταννία βουλιάζει σὲ τέλμα ἀμηχανίας καὶ ἀναποφασιστικότητος, ἐνῶ σημειώνονται ραγδαῖες ἐξελίξεις στὴν διεθνῆ σκηνὴ κι ὁ κόσμος συνηθίζει μὲ τὴν ἀπουσία της. Οἱ Εὐρωπαῖοι ἔχουν εἰδοποιήσει σαφέστατα, ὅτι δὲν δέχονται ἀναδιαπραγμάτευση τῆς συμφωνίας, ὁπότε βαδίζει πρὸς τὴν ἄτακτη ἔξοδο, μὲ ὅσα σημαίνει αὐτή∙ σὲ προεκλογικὴ περίοδο ἡ Εὐρώπη ὀφείλει ἐκπέμψαι πρὸς πᾶσαν κατεύθυνσιν, κυρίως πρὸς τρίτους, εἰκόνα συνοχῆς καὶ ἀποφασιστικότητος.