Ἡ ἀνυπαρξία πολιτικῆς σκέψεως, διὰ λόγους μικρονοηκότητος καὶ βαθυτάτης ἀγραμματοσύνης μᾶλλον, τοῦ Ναπολεοντίσκου ἐπιβεβαιώθηκε μὲ τὴν ἐπίσκεψη τῆς Ἀγκέλας Μέρκελ∙ ἡ καγκελάριος δὲν εἶχε ἐνημερωθεῖ πλήρως γιὰ τὰ προβλήματα τῶν συνεταίρων, ἀναφέρουν ἔγκυρες διπλωματικὲς πηγές, οἱ ὁποῖες προσθέτουν, ὅτι καὶ κατὰ τὴν διάρκεια τῆς πτήσεως πρὸς τὴν Ἀθήνα, διατυπώθηκαν ἀπόψεις γιὰ ματαίωσή της καὶ ἐπιστροφῆς στὸ Βερολίνο, ἀλλὰ ἀπορρίφθηκαν. Ἡ εὐγενὴς καὶ ἄκρως διπλωματικὴ πλήρης διαφοροποίησή της ἀπ’ τὸν πρωθυπουργὸ σχολιάσθηκε στοὺς πολιτικοὺς κύκλους∙ «τοῦ πῆρε τὸ αἷμα μὲ τὸ βαμβάκι», λέγεται στὶς εὐρωπαϊκὲς πρεσβεῖες. Τὸν ἄφησε στὴν δουλικὴ συμπεριφορά του ἀπέναντί της, ἀλλὰ ἀναγνώρισε σὲ ὅλα τὶς θέσεις τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη∙ διατήρησε ὁ πρωθυπουργὸς τὴν θέα στὸν Σαρωνικό, ἀλλὰ πῆρε ὁ ἀρχηγὸς τῆς ἀξιωματικῆς ἀντιπολιτεύσεως τὴν ἀναγνώριση τῆς διαφωνίας του στὸ Σκοπιανὸ καὶ τὴν διαβεβαίωση, ὅτι ἀποδέχεται τὸ πρόγραμμά του, γιὰ τὴν ἀνάκαμψη τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας, τὸν σεβασμὸ τοῦ κράτους δικαίου, τὸν ἔλεγχο τῶν μεταναστευτικῶν κονδυλίων καὶ τὶς διαμαρτυρίες του γιὰ τὴν μεροληπτικὴ στάση κάποιων παραγόντων τῶν Βρυξελλῶν. Στὴν διεθνῆ ἱστορία καὶ στὴν μεταπολεμικὴ περισσότερο δὲν ὑπάρχει προηγούμενο παρομοίας ἀποδοκιμασίας τῆς ἐπισήμου κυβερνήσεως ἀπὸ ἡγέτη μεγάλης συμμάχου χώρας∙ ἡ δουλικότατη διαπλοκὴ τὰ ἔχασε, δὲν ἔχει καὶ μυαλὸ γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση παρομοίων καταστάσεων.
Ἡ ψήφιση τῆς συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν εἶναι τὸ κύριο μέλημα τοῦ Ναπολεοντίσκου, ἀλλὰ μᾶλλον δευτερεῦον γιὰ τὶς πολιτικὲς ἐξελίξεις∙ ἡ ἀριστεροακροδέξια κυβέρνηση διαλύθηκε εἰς τὰ ἐξ ὧν συνετέθη, ὁπότε μοναδικὴ λύση γιὰ τὸν πρωθυπουργὸ εἶναι ἡ ἀναζήτηση ἐμπιστοσύνης ἀπ’ τὰ ἀπορρίμματα τῆς ἐξαφανίσεως τῶν μικρῶν κομμάτων. Ἀλλά, γιὰ ἕνα τόσο μεῖζον ἐθνικὸ θέμα καὶ μὲ τὴν μεγίστη πλειοψηφία τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ ἀντίθετη, δὲν εἶναι λύση ὁ γυρολόγος τῆς συμφορᾶς, μὲ τοὺς ἄνευ στέγης καὶ προοπτικῆς, ἐκτὸς τῶν μισθῶν, τοῦ Κοινοβουλίου∙ τὸ συλλαλητήριο τῆς Κυριακῆς προβλέπεται μεγαλειῶδες καὶ μὲ καθοριστικὲς ἐπιπτώσεις, ἐνῶ ἡ ἐξέγερση τοῦ λαοῦ κλιμακώνεται. Τὸ πρόβλημα εἶναι τὸ ἴδιο μεγάλο καὶ στὰ Σκόπια, μὲ τὶς μεθοδεύσεις ἐξαγορᾶς καὶ πιέσεων τῶν ἀμερικανικῶν καὶ εὐρωπαϊκῶν παραγόντων, ἐνῶ ἡ ἀντιπολίτευση ζητάει ἐπειγόντως ἐκλογές, τὶς ὁποῖες δὲν μπορεῖ νὰ ἀποφύγει ἡ κυβέρνηση. Ἄλλωστε, τὸν μεθεπόμενο μῆνα γίνονται ἐκλογὲς γιὰ τὸν πρόεδρο τῆς Δημοκρατίας, κι ἂν ἐπανεκλεγεῖ ὁ σημερινὸς ἢ κάποιος μὲ τὶς δικές του θέσεις, δύσκολα πολὺ ἐπιβιώνει ἡ κυβέρνηση καὶ ἡ συμφωνία της∙ ἀλλὰ καὶ στὴν Εὐρώπη ἀκούγονται ἔντονες φωνὲς διαμαρτυρίας, τὸ πρότυπο τῆς καταπατήσεως τῶν δημοκρατικῶν θεσμῶν καὶ τῆς αὐθαιρεσίας προσφέρουμε στοὺς εὐρωπαϊκοὺς λαούς, φωνάζουν πολλοί. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος τῆς ἀναγνωρίσεως ἀπ’ τὴν καγκελάριο τῶν θέσεων τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη.
Στὰ ἐσωτερικά, οἱ συνέταιροι ἀντιμετωπίζουν τὸ ἴδιο πρόβλημα πολιτικῆς τους ἐξαφανίσεως∙ ὁ συνεταιράκιας τὸ βιώνει, καθὼς μένει χωρὶς βουλευτὲς καὶ μὲ τὴν παραίτηση καὶ τῶν συμβούλων του. Ὁ Ναπολεοντίσκος διατηρεῖ μὲν τὴν κοινοβουλευτική του δύναμη, ἀλλὰ ψάχνει στὶς συνοικίες στελέχη καὶ βρίσκει μόνο τὰ γραφεῖα του λεηλατημένα, χωρὶς παραβίαση τῶν θυρῶν τους, καὶ μὲ τὶς ἐπιγραφὲς «προδότες»∙ εἶναι χαρακτηριστικό, ὅτι μερικοὶ ὑποψήφιοι δημοτικῶν ἐκλογῶν, ἀπ’ τοὺς μετρημένους στὰ δάκτυλα ποὺ ἔχει ὁρίσει, προβάλλουν δικαιολογίες ἀσθενείας, ποὺ μπορεῖ νὰ εἶναι ἀλήθεια, ἀλλὰ τώρα τὸ διαπίστωσαν, μαζὶ μὲ τὴν ἀδυναμία ἐξευρέσεως συμβούλων; Στὶς πόλεις τους συζητοῦνται ὅλες οἱ ἐκδοχές, καθὼς δὲν παρουσιάζονται καὶ ὑποψήφιοι γιὰ τὶς βουλευτικὲς ἐκλογές, σὲ ὅποιους ἀπευθύνθηκαν συνάντησαν εὐγενικὴ ἢ βακχικῆς ἐκδόσεως ἄρνηση, μὲ πολλοὺς ποὺ εἶχαν προσφερθεῖ παλαιότερα, νὰ ἀκολουθοῦν παρόμοια στάση τώρα∙ στοῦ Μαξίμου παραδέχονται πλέον ὅτι, κακῶς δὲν εἶχαν ἀποδεχθεῖ ἐκλογὲς τὸ 2016, μὲ βέβαιη τὴν διατήρηση στὸ 20% περίπου καὶ τὸν καθοριστικὸ ρόλο τῆς ἀξιωματικῆς ἀντιπολιτεύσεως, ἢ τὸ 2017 μὲ διψήφιο ἀριθμό, ὅπως καὶ τὸ 2018, μὲ χαμηλότερο, ἐνῶ τώρα, «δὲν ἔχουμε πάτο», λένε πολλοί. Ὅταν ὁ πρωθυπουργὸς σὲ ἐπίσκεψή του σὲ μεγάλη ἐπαρχιακὴ πόλη μετὰ βίας καὶ μὲ προστασία τῆς Ἀστυνομίας, συγκέντρωσε μερικὲς δεκάδες ἄτομα καὶ ὁ Εὐάγγελος Βενιζέλος πρόσφατα κανὰ δυὸ ἑκατοντάδες, αὐτὸ λέει πολλλά.
Ἡ ἔλλειψη ἐμπιστοσύνης πρὸς τὴν κυβέρνηση εἶναι τὸ κύριο οἰκονομικὸ πρόβλημα τῆς τετραετίας κι αὐτὸ ξεπετάγεται χειρότερα στὸ τέλος της∙ οὐδεὶς Ἕλλην ἢ ἀλλοδαπὸς ἐπενδυτὴς ἔχει ἐμπιστοσύνη στὴν ἀριστεροακροδέξια κυβέρνηση, μὲ τὴν ἐξαίρεση ὅσων εἶχαν ἀπὸ παλαιότερα κάποιες ἐκκρεμότητες καὶ εἶδαν φῶς ἐπὶ τέλους. Τὸ ἐπισήμανε τὸ πρόβλημα αὐτὸ καὶ ἡ καγκελάριος στὴν συνάντησή της -στὴν ὁποία δὲν δέχθηκε τὴν παρουσία κανενὸς ὑπουργοῦ ἢ κυβερνητικοῦ στελέχους- μὲ ἐκπροσώπους μεγάλων ἐπιχειρήσεων, λέγοντας, ὅτι δὲν ἔχει ἀντίρρηση γιὰ μείωση τῶν φορολογικῶν ἐπιβαρρύνσεων, ἀρκεῖ νὰ τηρεῖται ἡ δημοσιονομικὴ πειθαρχία∙ δηλαδή, ἀποδοκίμασε ἄλλη μιὰ φορὰ τὸν Ναπολεοντίσκο κι ἀποδέχθηκε τὶς προτάσεις τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη, ὅτι ἡ μείωση τῶν φόρων θὰ φέρει ἀνάπτυξη τῆς οἰκονομίας κι αὔξηση τῶν δημοσιονομικῶν ἐσόδων. Ἐννοοῦσε καὶ κάτι ἄλλο ἐπίσης, ὅτι ἡ φοροκαταιγίδα εἶναι κυβερνητικὴ ἐπιλογή, ὅπως καὶ ἡ καταδίκη τῆς χώρας στὴν ὕφεση∙ ἄλλωστε καὶ στὶς ἐπίσημες δηλώσεις της εἶπε, ὅτι, βγήκαμε ἀπ’ τὰ μνημόνια κι ὅτι πρέπει νὰ συνεχίσουμε τὶς μεταρρυθμίσεις, ἀφήνοντας ἔκθετο τὸν πρωθυπουργό. Τὸ Χρηματιστήριο ἀποτελεῖ τὸν καλύτερο δείκτη τῆς ἐμπιστοσύνης καὶ τὸ βλέπουμε νὰ σέρνεται ἀπὸ καιρὸ γύρω στὶς ἑξακόσιες μονάδες∙ οἱ δυναμικοὶ κλάδοι τῆς οἰκονομίας, ναυτιλία, ψηφιακὴ τεχνολογία, ἀναδεικνύονται στὸ ἐξωτερικὸ καὶ μόνο ὁ τουρισμὸς σώζει τὴν τιμὴ τῆς χώρας.
Ἡ ἀπομόνωση τοῦ Ναπολεοντίσκου στὴν Εὐρώπη, ὅπως ἐπιβεβαιώθηκε κι ἀπ’ τὴν ἐπίσκεψη τῆς καγκελαρίου, εἶναι πλέον ἰδιαιτέρως αἰσθητὴ στὸ Μέγαρο Μαξίμου∙ οἱ παλιοί του φίλοι, Ποδέμος, ἀριστεροὶ Γαλλίας καὶ Γερμανίας τὸν ἔχουν ἐγκαταλείψει ἀπὸ καιρὸ καὶ καταγγείλει οἱ περισσότεροι ὡς προδότη τῆς ἰδεολογίας τους∙ οἱ Σοσιαλιστὲς δὲν μετρᾶνε καθόλου, καθὼς ψάχνουν τὴν ψῆφο τους καὶ δὲν ἔχουν ἐπιθυμία νὰ ἐντάξουν στὶς γραμμές τους, ἄλλο ἕνα χαμένο κόμμα. Ὁ ἀτλαντόδουλος Ἐπίτροπος, ὄχι μόνο ἔχασε τὸ τραῖνο γιὰ πρόεδρος τῆς Ἐπιτροπῆς, ἀλλὰ καὶ βλέπει, ὅτι γίνεται ἀποδέκτης εἰρωνικῶν σχολίων στὶς Βρυξέλλες, ἀφοῦ δὲν εἶχε προβλέψει οὔτε τὰ χάλια τῆς ἑλληνικῆς οἰκονομίας, οὔτε τὴν ἀποκαθήλωση τοῦ ἀτλαντισμοῦ στὴν γηραιὰ ἤπειρο∙ στὴν Ἑλλάδα κερδίζει μόνο ἡ Νέα Δημοκρατία, ἀφοῦ καὶ πολλοὶ ἀριστεροί, μὲ διώξεις κατὰ τὴν μεταπολεμικὴ περίοδο καὶ μὲ στήριξη τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, δημοσίᾳ πλέον δηλώνουν ὅτι τάσσονται ὑπὲρ τῆς μοναδικῆς παρατάξεως ποὺ ἐγγυᾶται τὰ ἐθνικὰ συμφέροντα καὶ τὴν οἰκονομικὴ ἀνάπτυξη. Τὰ μικρὰ κόμματα ἀποδεικνύουν ὅτι δὲν διαθέτουν προοπτικὲς καὶ χάνονται στὴν μεμψιμοιρία τους∙ τὰ περισσότερα ἔχουν ὑποστεῖ μεγάλη ἀφαίμαξη, ἀλλὰ ἀποδεικνύουν ὅτι δὲν ἔχουν αἴσθηση τῶν ριζικῶν ἀλλαγῶν στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία. Ἡ γνωστή μας ἀριστερά, ὅπως ἐμφανίσθηκε προπολεμικὰ καὶ μεταπολεμικά, ἔχει τελειώσει∙ ὁπωσδήποτε κάποια ἄλλη δύναμη θὰ ἐμφανισθεῖ στὴν θέση της, ἀλλὰ αὐτὸ ἀπαιτεῖ ἄνεση χρόνου.