Σὲ διαγκωνισμὸ ἐξαχρειώσεως, γιὰ τὴν ἐξασφάλιση τῆς πλειοψηφίας κατὰ τὴν αὐριανὴ ψηφοφορία στὴν Βουλή, ἐπιδίδεται ὁ Ναπολεοντίσκος, ὡς τελευταία εὐκαιρία παρατάσεως ὀλίγων ἑβδομάδων στὴν ἐξουσία∙ τὰ ὅσα συμβαίνουν εἶναι χειρότερα κι ἀπ’ τὰ Ἰουλιανὰ τοῦ 1965, μὲ κύριους μοχλοὺς ὅμως καὶ πάλι τὴν καμαρίλα καὶ τοὺς ἀτλαντικοὺς παράγοντες. Ἡ ἀριθμολαγνεία ἔχει δευτερεύουσα σημασία, καθὼς ἡ οἰκονομία μας διολισθαίνει ταχύτατα στὴν κρίση -μὲ τὰ πρωτογενῆ πλεονάσματα νὰ μειώνονται δραματικά, τὰ ἐλλείμματα νὰ ἐκτινάσσονται καὶ τὶς προειδοποιήσεις τῶν ξένων οἴκων νὰ κρούουν τὸν κώδωνα τοῦ κινδύνου-, καὶ ἡ διεθνὴς ἀπομόνωση νὰ διευρύνεται∙ ἡ Ρωσία ἀπειλεῖ ὅτι θὰ φέρει τὸ θέμα τῶν Σκοπίων στὸ Συμβούλιο Ἀσφαλείας, διότι ἡ συμφωνία παραβιάζει τοὺς ὅρους τῆς δημοκρατικῆς νομιμοποιήσεώς της, μὲ ὅσα συνέβησαν στὴν Σκοπιανὴ Βουλὴ καὶ τὴν τεράστια πλειοψηφία τῶν Ἑλλήνων ἀντίθετη. Ὡς ἐγγυήτης τῆς διεθνοῦς νομιμότητος ἐμφανίζεται νὰ ἀγωνίζεται μόνο ἡ ἀπόμακρη Μόσχα!