Τὴν πόλωση ἐπέλεξε ὡς εὔκολο καταφύγιο ὁ Ναπολεοντίσκος, στὴν Βουλὴ καὶ τὶς ἐπιθέσεις κατὰ τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη, ἀλλὰ γελοιοποιήθηκε καὶ πάλι∙ ἦταν ὑποτονικός, παρακλητικὸς καὶ ἀσυνάρτητος στὸν λόγο του, βγάζοντας μὲ τὸ τσιγκέλι τὰ χειροκροτήματα τῶν βουλευτῶν του. Ἄθελά του μᾶλλον, λόγῳ μικρονοηκότητος, ἀποκάλυψε τὸ παιχνίδια μὲ τὸν συνεταιράκια, καθὼς ὁμολόγησε ὅτι εἶχαν συμφωνήσει σὲ βελούδινο διαζύγιο, μὲ καταψήφιση τῆς συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν καὶ διατήρηση τῆς ψήφου ἐμπιστοσύνης, ἀλλὰ ὑπαναχώρησε, εἶπε, μὲ δάκρυα σχεδόν∙ Πίστεψε, ὅτι ἡ ἀναφορὰ τοῦ Κυριάκου Μητσοτάκη στὴν ὑπουργοποίηση τοῦ ἀρχηγοῦ ΓΕΕΘΑ, ὅτι εἶναι ἡ πρώτη μετὰ τὸν Σπαντιδάκη κατὰ τὴν κήρυξη τῆς δικτατορίας, τοῦ ἦταν εὐκαιρία γιὰ ἀλλαγὴ τοῦ κλίματος, λέγοντας ὅτι ἔκανε σύγκριση τῶν δύο προσώπων∙ ἡ ἀπάντηση τοῦ προέδρου τῆς Νέας Δημοκρατίας, ὅτι τὸν ἴδιο ἐπικρίνει, διότι κανεὶς ἄλλος πρωθυπουργὸς μεταπολεμικὰ δὲν ἐπέλεξε ἐν ἐνεργείᾳ ἀρχηγὸ ΓΕΕΘΑ ὡς ὑπουργὸ Ἀμύνης.