Ἡ Τερέζα Μαίυ ἐξασφάλισε, 325 πρὸς 306, ψῆφο ἐμπιστοσύνης -διότι οἱ Συντηρητικοὶ βουλευτές, ὅπως οἱ πρόθυμοι τοῦ Ναπολεοντίσκου, δὲν ἐπιθυμοῦν ἐκλογές, ἐπειδὴ γνωρίζουν, ὅτι δὲν θὰ ἐπανεκλεγοῦν-, ἀλλὰ παραμένει ἄβολη καὶ διαστακτική∙ οἱ Εὐρωπαῖοι ἀναμένουν τὶς προτάσεις της γιὰ ἀποφυγὴ τῆς ἀτάκτου ἐξόδου, χωρὶς ὅμως ἐλπίδες συντόμου καὶ οὐσιαστικοῦ διαλόγου. Ἡ Βρεταννία, κάποτε μεγάλη δύναμις, εἶναι ἡ σκιὰ τοῦ ἑαυτοῦ της καὶ ἀδυνατεῖ παρουσιάσαι οὐσιαστικὲς προτάσεις γιὰ τὸ μέλλον τῆς χώρας καὶ τὶς σχέσεις της μὲ τὴν Εὐρωζώνη∙ ἡ πλειοψηφία τῶν Συντηρητικῶν ἔχει τὶς πολιτικές της ρίζες στὴν Μέση Ἀγγλία, ὅπου ἡ κοινὴ γνώμη πιστεύει ὅτι ζοῦν ἀκόμη στὴν περίοδο τῆς αὐτοκρατορίας καὶ τῆς Κοινοπολιτείας, μὲ τοὺς ἐκπροσώπους της κατὰ τῆς Εὐρώπης. Στὴν σκέψη τῆς πρωθυπουργοῦ βαρύνει περισσότερο ἡ ἐπανεκλογή της κι ὄχι τὸ ἐθνικὸ συμφέρον∙ σὲ περίοδο καθιζήσεως βαδίζει ἡ χώρα, μὲ ἐπιπτώσεις στὴν Εὐρώπη.