Τὸ πάνδημο συλλαλητήριο ἀποτελεῖ ἀπαρχὴ τῶν πολιτικῶν ἐξελίξεων τῆς χώρας, ἔστω καὶ μὲ ἀρκετὴ καθυστέρηση, καθὼς οὐδεὶς δὲν δύναται ἀμφισβητῆσαι τὴν δύναμη τῆς παλλαϊκῆς ἐξεγέρσεως καὶ τῶν προεκτάσεών της∙ ὁ Ναπολεοντίσκος ἐπιχείρησε τὴν ὑπονόμευσή της, μὲ τὴν ἐπίσπευση τῶν διαδικασιῶν ἐπικυρώσεως τῆς συμφωνίας τῶν Πρεσπῶν καὶ τὴν συνδρομὴ τῶν προθύμων ἀριστεροακροδεξιῶν, ἀλλὰ μᾶλλον ἀποτυγχάνει καὶ κατὰ κράτος δέ. Ἡ ὀργὴ τοῦ κόσμου ἔχει δύο τουλάχιστον σοβαρώτατες αἰτίες, τὴν προδοσία τῆς Μακεδονίας, ἀπὸ μία δράκα ἐξωμοτῶν καὶ τυφλῶν ὀργάνων τῶν ἀτλαντικῶν κέντρων, καὶ τὴν ἁπτὴ ἀπόδειξη τῆς προδιατεταγμένης ἀπ’ τὰ ἴδια κέντρα χρεωκοπίας τῆς χώρας, μὲ ἀπώτερο σκοπὸ τὴν διάλυση τῆς Εὐρωζώνης. Ἀμφότερα τὰ σχέδια ναυαγοῦν, ἐξ αἰτίας τῶν πανδήμου ἀντιδράσεως τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ τῆς ἀναγνωρίσεως ἀπ’ τοὺς μεγάλους τῆς Εὐρώπης τῶν πραγματικῶν ἐπιδιώξεων τῆς κυβερνήσεως καὶ τῶν κινήτρων της, ἀλλὰ καὶ τῆς ἀνάγκης προστασίας τῆς εὐρωπαϊκῆς ἑνοποιήσεως, μέσα ἀπ’ τὴν σύμπτωση καὶ ἄλλων διεθνῶν γεγονότων, ὅπως Brexit καὶ πιέσεις γιὰ ἐπιστροφὴ στὴν ψυχροπολεμικὴ διαίρεση τῆς γηραιᾶς ἠπείρου. Δύο ἐπισκέψεις κατέδειξαν τὴν ἀλλαγὴ τῆς στάσεως τῶν Εὐρωπαίων∙ ἡ Ἀγκέλα Μέρκελ ἀναγνώρισε τὴν τόλμη τοῦ πρωθυπουργοῦ γιὰ τὴν «ἐπίλυση» τοῦ Σκοπιανοῦ, ἀλλὰ ταυτοχρόνως διευκρίνισε, ὅτι γνωρίζει ὅτι ἡ πλειοψηφία τοῦ λαοῦ εἶναι ἀντίθετη καὶ ὅτι ἀρνεῖται νὰ πιέσει τὸν Κυριάκο Μητσοτάκη. Δηλαδή, ἐννοοῦσε ὅτι σέβεται τὴν εὐαισθησία τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ στὸ θέμα, ἐνῶ πρόσθεσε ὅτι ἐπείγει ἡ διαδικασία τῆς εὐρωπαϊκῆς πολιτικῆς ἑνοποιήσεως καὶ τῆς προστασίας τῶν εὐρωπαϊκῶν συνόρων∙ ὁ Ναπολεοντίσκος λέξη δὲν εἶπε γιὰ εὐρωπαϊκὴ ἑνοποίηση καὶ γιὰ εὐρωπαϊκὰ σύνορα, ὅταν γνωρίζει ὅτι μόνο τὰ ἑλληνικὰ ἀπειλοῦνται. Τὸ δεύτερο ἀφορᾶ τὸν ἀτλαντόδουλο Ἐπίτροπο, ὁ ὁποῖος τὴν ἑπομένη ἀκριβῶς θυμήθηκε, ὅτι εἶναι ἀπαραίτητη ἡ συνέχιση τῶν μεταρρυθμίσεων, ἀπὸ αὐτὴν καὶ τὴν ἑπόμενη κυβέρνηση, ξεχνώντας τὰ ἐγκώμια στὴν σημερινή, ὅτι ὅλα εἶχαν λυθεῖ τὸ Καλοκαῖρι∙ ἡ οὐσία εἶναι ὅτι ἔχει ὑποστεῖ αὐστηρότατες παρατηρήσεις ἐπὶ τσιπρολαγνείᾳ, διότι μόνο ἡ καθυστέρηση στὶς ὀφειλὲς τοῦ δημοσίου ἀνέρχεται σὲ τρία δις εὐρώ.
Οἱ προσπάθειες διεμβολήσεως τῶν μικρῶν κομμάτων ἐπέτυχε, μὲ τὴν ἐξαφάνισή τους ἀπ’ τὸν χάρτη κι ἀπόμειναν συμπλήρωμα τῶν τσιπροπολάκηδων, κατὰ τὴν διατύπωση, ὅσων διαφοροποιήθηκαν∙ ἡ διάλυση ὅμως τοῦ ΚΙΝΑΛ δὲν φαίνεται καὶ τόσο εὔκολη, παρὰ τὴν σύμπραξη μὲ τὸν Ναπολεοντίσκο τοῦ διαρκοῦς συμβούλου του, πάλαι ποτὲ Θείου Βρέφους, καὶ τοῦ αἰωνόβιου σχεδὸν διευθυντοῦ τοῦ Γραφείου τοῦ ἱδρυτοῦ τοῦ ΠΑΣΟΚ, μετὰ τῶν περισσοτέρων νεκραναστημένων παλαιῶν στελεχῶν του καὶ τὶς εὐλογίες τοῦ ἀνθυπάτου. Ὁπωσδήποτε παρουσιάζεται μέγα κενὸ στὸν χῶρο τῆς ἄλλοτε κραταιᾶς Κεντροαριστερᾶς τῆς μεταπολιτευτικῆς περιόδου∙ ἀλλὰ σχηματικὰ εἶναι ἀλήθεια αὐτό, ὅπως καὶ κατὰ τὴν καταγραφὴ τῶν σημερινῶν πατέρων τοῦ ἔθνους. Ἔχει ὅμως ἀπήχηση στὸν ἑλληνικὸ λαό; Αὐτὸ εἶναι τὸ κρίσιμο ἐρώτημα καὶ ποία; Οἱ χαλκμευμένες δημοσκοπήσεις δίδουν κάποιο περιθώριο στὰ κόμματα τοῦ χώρου, εἶναι ὅμως πραγματικὸς ἢ μήπως ἀπηχοῦν τὶς ἐνδόμυχες ἐπιθυμίες τῶν Ἀμερικανῶν; Ἡ ἀπάντηση εἶναι, ναί, δὲν ἔχουν οὐσιαστικὴ ἀπήχηση∙ ὅταν ὁ ἡγέτης της καὶ οἱ σημερινοὶ ὑπουργοὶ δὲν τολμοῦν νὰ ἐμφανισθοῦν στὴν πιὸ ἀνώδυνη δημόσια ἐκδήλωση κι ὅταν ὁ ΣΥΡΙΖΑ καὶ ὁλόκληρος ὁ ἐλεγχόμενος κρατικὸς μηχανισμὸς δὲν δύναται κινητοποιῆσαι οὔτε μερικὲς ἑκατοντάδες, γιὰ τὴν ὁμιλία τοῦ πρωθυπουργοῦ στὴν Θεσσαλονίκη, παρὰ τὴν ναύλωση 500 λεωφορείων καὶ τὴν διανομὴ τριακοσίων εὐρὼ γιὰ τὸν καθένα -εἶναι ἄλλο ζήτημα ὅτι οὔτε αὐτὰ τὰ μοίρασε, παρὰ τὴν ρητὴ ὑπόσχεσή τους καὶ τὴν σφράγιση τῶν προσκλήσεων-, τότε ποῦ βρίσκεται ἡ ἀπήχηση τοῦ τολμήματος; αὔτανδρο θὰ χαθεῖ τὸ σκάφος τους κι ὅποιος ἐπιβιβασθεῖ σὲ αὐτὸ τελευταῖος θὰ χαθεῖ πρῶτος. Ὁ χῶρος τῆς κεντροαριστερᾶς ἰδεολογικὰ ἔχει ἐξαφανισθεῖ, διότι ἡ κυβέρνηση φρόντισε καὶ ἐπέβαλε τὸν χειρότερο φασισμὸ τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας∙ οἱ παρακολουθήσεις τηλεπικοινωνιῶν καὶ προσώπων εἶναι σὲ ἡμερήσια διάταξη, οἱ προληπτικὲς συλλήψεις ἐπίσης, μὲ τὴν ὑποψία ἢ πληροφόρηση, ὅτι θὰ ἀποδοκιμάσουν τὸν πρόεδρο, οἱ ἐντολὲς ἀποστολῆς τῶν ὀνομάτων, ὅσων μετέχουν στὸ συλλαλητήριο…
Οἱ παραβιάσεις τοῦ κράτους δικαίου καὶ τῆς διακρίσεως τῶν ἐξουσιῶν ἔχουν προκαλέσει ἤδη τὶς παρεμβάσεις τῶν Εὐρωπαίων, μὲ πρώτη ἐκείνη τῆς Ἀγκέλας Μέρκελ, ἡ ὁποία ἄκουσε μὲ προσοχὴ ὅλα τὰ στοιχεῖα ποὺ τῆς παρουσίασε ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης∙ ἄλλωστε καὶ ὁ ἁρμόδιος ἀνεισαγγελεὺς τοῦ Ἀρείου Πάγου, γιὰ τὴν καταπολέμηση τῆς διαφθορᾶς παραιτήθηκε, διότι δὲν ἄντεχε τὶς παρεμβάσεις, ἀλλὰ καὶ τὴν κατακραυγὴ τοῦ κοινωνικοῦ του περιβάλλοντος. Ἕνα πρᾶγμα δὲν ἔχουν καταλάβει τὰ ἀτλαντικὰ κέντρα καὶ ὁ Ναπολεοντίσκος, ἂν καὶ αὐτὸς δικαιολογημένα ὡς ὀλιγόνους∙ οἱ κοινωνικὲς συνθῆκες τῆς ἐμφανίσεως τῆς ἀριστερῆς ἰδεολογίας, ὅπως διαμορφώθηκαν στὴν χώρα μας στὴν μεταπολεμικὴ περίοδο, ἀλλὰ καὶ διεθνῶς, μετὰ τὴν κατάρρευση τοῦ σοβιετικοῦ συστήματος καὶ τὴν διαφοροποίηση τοῦ κινεζικοῦ καθεστῶτος, ἔχουν ἀλλάξει∙ ἐὰν προστεθεῖ καὶ ὁ ψηφιακὸς ἄνθρωπος, ὅστις οὐχ ἅπτεται τοῦ βιομηχανικοῦ, τότε ἀποκτοῦμε εἰκόνα τοῦ σημερινοῦ Ἕλληνος. Ὁ παλιὸς κομμουνιστὴς καὶ ταλαιπωρημένος μὲ ἐξορίες καὶ διώξεις, εἶναι ἕνας καλὸς οἰκογενειάρχης, πολλοὶ καὶ ἐπιτυχημένοι ἐπιχειρηματίες, μεσαίας τάξεως, μὲ παιδιά, ἐγγόνια καὶ καλὴ κατάσταση πρὸ τῆς κρίσεως∙ ἂν ψήφιζε ἀριστερά, τὸ ἔκανε διὰ λόγους ἀδρανείας. Ἡ κρίση ὅμως τοῦ γκρέμισε μεγάλο μέρος τοῦ κόσμου του, ὑλικοῦ καὶ ἰδεολογικοῦ∙ ἦρθε ἡ πρώτη φορὰ ἀριστερὰ κι ἔχασε τὰ πάντα σχεδόν, ὁπότε ἀναζητάει τὴν σιγουριά του. Καὶ αὐτὴ τὴν βρίσκει στὸ εὐρὼ καὶ στὴν Νέα Δημοκρατία.
Τὴν ψῆφο τοῦ 2015 τὴν θεωρεῖ ὡς παιχνίδι κι ἀπότοκο τῆς ἀνεμελιᾶς του, διότι ψήφισε κατὰ τὶς παλιὲς ἰδεοληψίες του∙ ἡ ζωὴ ὅμως ἔχει τοὺς δικούς της νόμους καὶ τὶς ἀδήριτες ἀνάγκες της. Ὅλοι σχεδὸν διαπιστώνουν ὅτι δὲν μποροῦν νὰ παίζουν ἄλλο, μὲ τὸ ἀπώτερο παρελθὸν ἢ καὶ τὸ πρόσφατο, τὸ ὁποῖο τὸ ἔχουν πληρώσει πολὺ ἀκριβά∙ χρειάζονται ἁπτὰ καὶ συγκεκριμένα πράγματα, ὅπως τὰ εἶχαν δεῖ, ἀλλὰ δὲν τὰ ἔδωσαν τὴν πρέπουσα σημασία κατὰ τὴν διακυβέρνηση τοῦ Ἀντώνη Σαμαρᾶ, μὲ τὴν ἀποχὴ κυρίως καὶ τὴν προσκόλληση στὰ παλιὰ πολλῶν. Οἱ συζητήσεις στὴν οἰκογένεια ἔχουν ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον∙ ἐὰν κάποιος νεαρὸς ἀπόγονος μιλοῦσε γιὰ ἐπιστροφὴ στὴν δραχμή, πρὸ τετραετίας, διότι τώρα κανεὶς δὲν τὸ σκέπτεται, τώρα τοῦ ἀπαντάει ὁ παπποῦς αὐστηρότατα: «Τί λέτε βρέ! Δὲν ἔχετε ζήσει πεῖνα καὶ πληθωρισμό! Ξέρετε τί σημαίνει νὰ τρέχεις γιὰ χρυσὲς λίρες κι ἂν τὶς βρίσκεις; Κακῶς δὲν σᾶς μίλησα τόσο αὐστηρὰ πρίν…» Ἡ στροφὴ πρὸς τὴν Νέα Δημοκρατία εἶναι μαζικὴ καὶ γι’ αὐτοὺς τοὺς λόγους∙ οἱ μεγαλύτεροι τὸ βροντοφωνάζουν, «Μητσοτάκη ψηφίζουμε». Οἱ νεώτεροι δὲν ἀσχολοῦνται καὶ πολὺ μὲ τὰ τῶν μεγάλων∙ γνωρίζουν καλύτερα τὴν κρίση ἀπ’ τὴν φυγὴ τῶν πεντακοσίων χιλιάδων συνομιλήκων τους στὸ ἐξωτερικό, οἱ ὁποῖοι τοὺς λένε γιὰ τὶς ἐπιτυχίες τους στὰ ψηφιακά…