Εὐρώπη, ἀποδοχὴ εὐαισθησιῶν

Στὴν ἀποδοχὴ καὶ ἀναγνώριση τῶν ἐθνικῶν εὐαισθησιῶν, ὅταν μάλιστα αὐτὲς ἀφοροῦν τὴν ἑνότητα καὶ συνοχὴ τῆς Εὐρώπης, ὑποχρεώνονται πολλὲς εὐρωπαϊκὲς κυβερνήσεις, μετὰ τὸ προχθεσινὸ μεγαλειῶδες συλλαλητήριο∙ ἡ ἐπίλυση τοῦ Σκοπιανοῦ ἐντάσσεται στὰ πλαίσια τῆς μεταπολεμικῆς ἰσορροπίας τῆς νατοϊκῆς κυριαρχίας καὶ τοῦ ἀντιρωσικοῦ συνασπισμοῦ. Σήμερα, ὅμως ἔχουν ἀλλάξει πολλά∙ τὸ ΝΑΤΟ, ταυτιζόμενο μὲ τὴν Ἀμερική, ἐπιζητεῖ τὴν ἐπιστροφὴ πρακτικὰ στὴν ψυχροπολεμικὴ περίοδο, ἀγνοώντας τὶς διεθνεῖς ἐξελίξεις καὶ κυρίως τὸ Brexit. Ἡ Εὐρωζώνη ὅμως ἔχει χαράξει τὴν δική της πορεία ποὺ δὲν εἶναι πάντοτε αὐτὴ ταυτόσημη μὲ τὴν ἀμερικανική, ἂν δὲν ἔρχεται καὶ σὲ σύγκρουση μαζί της, ἰδιαιτέρως μὲ τὸν Ντόναλντ Τράμπ∙ ἀπ’ τὴν ἄλλη διαπιστώνουν οἱ Εὐρωπαῖοι, ὅτι ἡ ἀντίθεση τῶν Ἑλλήνων εἶναι βαθειὰ ριζωμένη καὶ δὲν δύνανται ἀγνοῆσαι αὐτήν, ἐνῶ οὔτε στὸ Σκόπια ποροδιαγράφεται ὁμαλὴ πολιτικὴ ἐξέλιξη. Στοὺς διπλωματικοὺς κύκλους συζητοῦνται πολλά, ἀλλὰ μετὰ τὶς ἐκλογές μας.