Ἡ Βρεταννία παραμένει διχασμένη κι ἀναποφάσιστη ὡς πρὸς τὸ Brexit καὶ τὴν πολιτική της πορεία∙ ἡ Τερέζα Μαίυ ὑποσχέθηκε νέες προτάσεις πρὸς τοὺς Εὐρωπαίους, χωρὶς συγκεκριμένους καὶ σαφεῖς στόχους, ἐνῶ ὁ Τζέρεμυ Κόρμπιν ζήτησε νέο δημοψήφισμα, τὸ ὁποῖο εἶναι βέβαιο ὅτι θὰ ἀποβεῖ ὑπὲρ τῆς παραμονῆς στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση. Οἱ συντηρητικοὶ βουλευτὲς διατηροῦν τὴν ἐμπιστοσύνη τους πρὸς τὴν πρωθυπουργό, ὄχι τόσο διότι συμφωνοῦν μὲ τὴν πολιτική της, ἀλλὰ ἐπειδὴ φοβοῦνται ὅτι στὴν κάλπη οἱ περισσότεροι θὰ μείνουν ἐκτὸς νυμφῶνος. Ἡ διαρροὴ ὅμως κεφαλαίων καὶ ἐπιχειρήσεων συνεχίζεται κλιμακούμενη, ἐνῶ στὴν Εὐρώπη σημειώνονται κοσμοϊστορικὲς ἀλλαγές, ὅπως μὲ τὴν ὑπογραφὴ τῆς Συνθήκης γαλλογερμανικῆς συνεργασίας, ἀλλὰ καὶ τῆς στροφῆς τῶν λαϊκιστῶν κάθε ἀποχρώσεως ὑπὲρ διατηρήσεως τῆς Εὐρωζώνης∙ τὸ Λονδίνο εἶναι ἀπόν, ἀπ’ τὶς διαρθρωτικὲς ἀλλαγὲς στὴν γηραιὰ ἤπειρο, δείχνοντας σὰν νὰ μὴν ἀποτελεῖ ἀναπόσταστο τμῆμα τῆς Εὐρώπης, παρὰ τὶς διαφορές της.