Οἱ φασιστικὲς διώξεις ἔχουν γίνει καθημερινὸ φαινόμενο πλέον, ἐνῶ ὁ Ναπολεοντίσκος καλύπτει προκλητικὰ τὸν «Κρητίκαρο», παρὰ τὶς εὐθύνες του γιὰ τὸν θάνατο πολλῶν στὰ νοσοκομεῖα∙ ἡ ἐκπλήρωση τῶν ἐξαρτήσεών του βαρύνει στὴν σκέψη του, καθὼς πολλὰ λέγονται γιὰ τὴν «βοήθεια» ἀπ’ τὸν δικτάτορα τῆς Βενεζουέλας πρὸς τὸν ΣΥΡΙΖΑ, μετὰ τὶς ἐπισκέψεις τῶν στενῶν συνεργατῶν του. Εἶναι, ὅπως κυκλοφορεῖ, συμπληρωματικὰ αὐτὰ πρὸς τὶς ἀντίστοιχες τῶν ἀτλαντικῶν κέντρων, ἐνῶ ὁ συνεταιράκιας μιλάει γιὰ κεφάλαια τοῦ Σόρος στὸ ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν∙ ὁ τέως ὑπουργός του, δὲν τὰ διαψεύδει, ἀλλὰ ἀναφέρεται στὴν ἠθικὴ τῆς ἀριστερᾶς, ἐννοώντας μᾶλλον τὴν Στάζι. Τὰ ἀμοιβαῖα καρφώματα εἶναι ἐγγενῆ μὲ τὴν ἀριστερὰ καὶ πολὺ περισσότερο μὲ τὴν ἑλληνικὴ ἀριστερά∙ οἱ ἄνθρωποί της εἶναι οἱ πιὸ δειλοί, οἱ πιὸ δουλικοὶ καὶ οἱ πιὸ ἀργυρώνητοι τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας∙ ὅποιος ἀναδιφήσει, καὶ ἐπιφανειακὰ τὰ πεπραγμένα της, τρίβει τὰ μάτια του…