Οἱ συναντήσεις τοῦ Ναπολεοντίσκου μὲ τὸν σουλτάνο στὴν Ἄγκυρα ἀντιμετωπίζονται μὲ ἄκρο σκεπτικισμὸ στοὺς πολιτικοὺς κύκλους∙ οὐδεὶς γνωρίζει τὸ τί θὰ συμβεῖ καὶ τὸ ποιὰ εἶναι ἡ προετοιμασία, καθὼς τὸ προηγούμενο τῆς ἐπισκέψεώς του στὴν Ἀθήνα ἄφησε τὴν Ἑλλάδα βαθύτατα τραυματισμένη. Ὁ πρωθυπουργός, μαζὶ ὁ ἔνοικος τοῦ γειτονικοῦ μεγάρου, εἴτε ἐπειδὴ δὲν γνωρίζει, εἴτε ἐπειδὴ τόσο καταλαβαίνει, εἴτε εἶναι πλαισιωμένος ἀπὸ «κατάλληλους» ἀνθρώπους, ὅπως στὸ Σκοπιανό, ἀποδείχθηκε ἐμπράκτως ἐπικίνδυνος γιὰ τὰ ἐθνικά μας θέματα∙ ἡ Ἄγκυρα δὲν κρύβει τὶς φιλοδοξίες της καὶ τὴν ἐκμετάλλευση τῆς ἀκυβερνησίας στὴν πράξη στὴν χώρα, ὅπως κατὰ τὸ τέλος τῆς χούντας. Πάντως, ἐμφανίσθηκαν καὶ οἱ πρῶτες διπλωματικὲς ἀναλύσεις ποὺ ἀποδεικνύουν, ὅτι ἔχει οὐσιαστικὰ παραβιασθεῖ ἀπ’ τὸ κρατίδιο ἡ συμφωνία τῶν Πρεσπῶν.