Οἱ ἀξίες τῆς δημοκρατικῆς παραδόσεως τῆς Εὐρώπης ἀποκαλύπτονται μὲ τὴν κρίση στὴν Βενεζουέλα καὶ τὴν στάση ἀπέναντί της τῶν ἀκροδεξιῶν καὶ ἀκροαριστερῶν σχηματισμῶν της∙ εἶχε συνηθίσει ἡ εὐρωπαϊκὴ κοινὴ γνώμη στὴν ταυτόσημη πολεμικὴ τῶν ὑποτιθεμένων ἀντιθέτων δυνάμεων κατὰ τῆς ἑνοποιήσεώς της καὶ περισσότερο κατὰ τοῦ εὐρώ, μὲ τὶς παρεμβάσεις τῶν μὴ κυβερνητικῶν ὀργανώσεων καὶ τῶν ἄλλων ἀτλαντικῶν κέντρων. Αἰφνιδίως βλέπουν τὴν ἀπόλυτη σχεδὸν ταύτιση τῶν δύο «ἐχθρῶν», ὑπὲρ τοῦ φασιστικοῦ καθεστῶτος, χωρὶς κανένα πρόσχημα, ὅπως Ποδέμος, ΣΥΡΙΖΑ, 5 Ἀστέρια, ἀφήνονται καὶ ἐκτίθενται, ἐπιφανειακῶς χωρὶς λόγο, ἀλλὰ ταυτοχρόνως ἀποκαλύπτουν τὶς ρίζες τους. Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τὸ Brexit καὶ τὸν πόλεμο κατὰ τῆς Εὐρωζώνης, ἀλλὰ καὶ τὸ Σκοπιανό, μόνο ποὺ αὐτὸ σκεπάσθηκε μὲ τὴν προδοσία τοῦ Ναπολεοντίσκου∙ ἡ σύμπτωση ὅλων αὐτῶν ἐπιτρέπει τὴν ἀνάδυση ἄλλης προβληματικῆς καὶ τὴν διερεύνηση τῆς στάσεως πολλῶν πολιτικῶν δυνάμεων στὴν μεταπολεμικὴ περίοδο.