Ναπολεοντίσκος, χαμένος χωρὶς ἰδεολογικὴ κάλυψη

Ὁ Ναπολεοντίσκος τερματίζει τὴν ἐξουσία -καὶ τὸ πιθανώτερο καὶ τὴν πολιτική του παρουσία, ἀντιγράφοντας τὸν ψυχοπαπποῦ του-, χωρὶς ἰδεολογία καὶ μὲ τὴν προδοσία ὡς κύριο χαρακτηριστικό του∙ «καλύτερα νὰ σοῦ βγεῖ τὸ μάτι, παρὰ τὸ ὄνομα», λέει ὁ σοφὸς λαός, κι ἀποδεικνύεται ἐκ τῶν πραγμάτων. Σημείωσε τὴν ἀπότομη ἄνοδο, μὲ τὸ παραμύθι τῆς ἀριστερᾶς, ἀρκετὰ πειστικὸ στὴν ἀρχὴ τῶν ἀτλαντοκινήτων μνημονίων, καὶ τὸν ἀντιγερμανισμό, μὲ ἀναφορὰ στὸ πόλεμο∙ τελειώνει, ὡς ὁ πιστότερος δοῦλος τῶν Ἀμερικανῶν μεταπολεμικά, καὶ τῶν ὅποιων ξένων σὲ εἰρηνικὴ περίοδο στὴν ἱστορία μας, καὶ ὡς τυφλὸς ὑπηρέτης τοῦ Βερολίνου, τὸ ὁποῖο καὶ οἱ Γερμανοὶ ἔχουν σιχαθεῖ. Οἱ ἐκλογὲς πάντα ἐπιβάλλουν καὶ ἰδεολογία, λιγώτερο ἢ περισσότερο, πειστική∙ ὁ ἀριστερόστροφος φασισμὸς δὲν εἶναι πειστικός…