Ὁ συμβιβασμός, Γαλλίας καὶ Γερμανίας, γιὰ τὸν ἀγωγὸ ρωσικοῦ φυσικοῦ ἀερίου Nordstream2, ἔκλεισε τὴν μεγάλη διαφορὰ μεταξύ τῶν δύο μεγάλων τῆς Εὐρωζώνης, μὲ ἀντικείμενο τὴν τήρηση τῶν κανόνων ἐλευθέρου ἀνταγωνισμοῦ∙ τὸ πρόβλημα ὅμως εἶναι ἄλλο, ἡ ὑποχώρηση στὶς ἀτλαντικὲς πιέσεις, γιὰ τὴν διέλευση τοῦ ἀερίου μέσῳ τῆς Οὐκρανίας, ὥστε νὰ στηριχθεῖ τὸ φιλικό τους καθεστὼς καὶ ἡ ἀγορὰ ὑγροποιημένου ἀμερικανικοῦ. Τὸ Βερολίνο ὑπόσχεται τὴν ρύθμιση τῶν διαφορῶν μὲ διαπραγματεύσεις μὲ τὴν Μόσχα, ἐνῶ ἡ Ἐπιτροπὴ εὐνοεῖ τὴν Οὐάσιγκτον, μὲ τὴν ἀρχὴ προστασίας τῆς ἐλευθέρας ἀγορᾶς∙ τὸ Κρεμλίνο ὅμως δὲν φαίνεται καὶ τόσο διαλλακτικό, διότι γνωρίζει τὰ κίνητρα τοῦ μέτρου. Μάλιστα προειδοποίησε, ὅτι ἡ διοχέτευση ἀερίου μέσῳ τῆς Οὐκρανίας γίνεται καὶ θὰ γίνεται σὲ ποσότητες ποὺ τὸ ἴδιο ἀποφασίζει∙ γνωρίζει ὅτι τὸ δικό του φυσικὸ ἀέριο ἔχει τὸ ἕνα τρίτο τῆς τιμῆς τοῦ ἀμερικανικοῦ, ὁπότε εἶναι ἀκαταγώνιστο στὴν ἀγορά.