Προσφυγὴ στὶς σοφιστεῖες

Ἡ προσφυγὴ τοῦ Ναπολεοντίσκου στὶς σοφιστεῖες, γιὰ τὸν ἀποπροσανατολισμὸ ἀπ’ τὴν οὐσία τῆς συζητήσεως γιὰ τὴν ἀναθεώρηση τοῦ Συντάγματος, ἦταν γιὰ κλάματα μόνο∙ ἀπέδειξε, ὅτι ὁ ἴδιος ἀμφιβάλλει κανεὶς ἂν γνωρίζει καὶ τὴν λέξη, ἐνῶ κατεφάνη ὅτι καὶ τὸ ἐπιτελεῖο του εἶναι τοῦ ἰδίου ἐπιπέδου μορφώσεως καὶ ἐξυπνάδας. Οἱ σοφιστὲς εἶχαν διαπρέψει κι μείνει στὴν ἱστορία, γιὰ τὴν ὀξύνοια τοῦ πνεύματός τους καὶ τὴν ταχύτητα τῆς σκέψεως στὴν διαδικασία συνθέσεως, ὥστε νὰ γίνονται πιστευτὲς ἀπ’ τοὺς ἀκροατές τους καὶ νὰ στρέφουν τὸ ἀντικείμενο τῶν συζητήσεων πρὸς τὴν κατεύθυνση ποὺ οἱ ἴδιοι ἐπιθυμοῦν∙ ἀνεξαρτήτως τῆς μετέπειτα φήμης ποὺ πῆραν, ἦταν ἀπ’ τοὺς πιὸ μορφωμένους πολῖτες τῆς ἐποχῆς τους.