Ὁ πανικὸς ἀπ’ τὶς μυστικὲς δημοσκοπήσεις ἦταν ἐμφανέστατος στὸν Ναπολεοντίσκο, μὲ τὴν κατήφειά του στὸ Ὑπουργικὸ Συμβούλιο καὶ τὸ τεθλιμμένο ὕφος τῶν ὑπουργῶν∙ ἡ δημοσιευθεῖσα ἀπεικονίζει ἐλάχιστο μέρος τῆς πραγματικότητος, γι’ αὐτὸ καὶ δόθηκαν, κατόπιν ἐξονυχυστικῆς ἐπεξεργασίας, τὰ ποσοστὰ τῆς ἐπιρροῆς, ἐνῶ στὴν πρόθεση ψήφου, παρὰ τὴν χάλκευσή τους δίδουν διαφορὰ εἴκοσι μονάδες καὶ μὲ τὴν ἀναγωγὴ ἐκτινάσσεται στὰ ὕψη ἡ Νέα Δημοκρατία καὶ ὁ ΣΥΡΙΖΑ στὴν ἱστορική του μοναξιά. Στοὺς διπλωματικοὺς κύκλους συζητεῖται εὐρύτατα ἡ μετακίνηση τῶν ἐκλογέων καὶ μεταφέρεται στὶς πρωτεύουσές τους ἡ ὀργὴ τοῦ λαοῦ∙ ἡ καταπόντιση θεωρεῖται δεδομένη, ἀλλὰ καὶ ἡ ἀποτυχία τῶν ἀμερικανικῶν κυκλωμάτων γιὰ ἐνίσχυση τῶν ἀκροδεξιῶν σχημάτων. Ὅλοι ὁμολογοῦν, ὅτι ἡ δυναμικὴ εἶναι μονόδρομος πρὸς τὸν Κυριάκο Μητσοτάκη.