Οἱ τάσεις ἀποδολλαριοποιήσεως τῶν διεθνῶν συναλλαγῶν ἐπεκτείνονται σὲ ἄλλες χῶρες, καθὼς πολλὲς σπεύδουν νὰ ἐπωφεληθοῦν ἀπ’ τοὺς μηχανισμοὺς διενεργείας τους καὶ ἀσφαλίσεώς τους τῆς Κίνας καὶ τῆς Ρωσίας∙ χάρις σὲ αὐτοὺς παρακάμπτονται καὶ οἱ ἀμερικανικοὶ ἔλεγχοι γιὰ ἐπιβολὴ κυρώσεων κατὰ διαφόρων χωρῶν, Ἰράν, Συρίας, διότι δὲν καταγράφονται οἱ συναλλαγές τους ἀπ’ τὰ τοὺς ὑπάρχοντες μηχανισμοὺς ἐλέγχου, ὅλους ἀμερικανικῆς ἰδιοκτησίας. Οἱ Εὐρωπαῖοι συνεργάζονται κανονικὰ μὲ Πεκῖνο καὶ Μόσχα, γιὰ τὴν ἐξαίρεση τῶν συναλλαγῶν τῶν ἐπιχειρήσεών τους ἀπ’ τὶς ἀμερικανικὲς ὑπηρεσίες, κυρίως γιὰ τὴν ἀποφυγὴ τῶν κυρώσεων ἐναντίον τους στὶς δοσοληψίες τους μὲ τὴν Τεχεράνη. Ἤδη, τὰ προβλήματα ἀντιμετωπίζονται ἱκανοποιητικά, ἀλλὰ στὶς Ἡνωμένες Πολιτεῖες ἄρχισαν οἱ ἀντιδράσεις τῶν οἰκονομικῶν καὶ διπλωματικῶν κύκλων∙ ἡ διεθνὴς ἰσχὺς τῆς Ἀμερικῆς ὡς ὑπερδυνάμεως, ἀφοῦ ἀποκλείεται ἡ προσφυγὴ σὲ θερμὸ πόλεμο, στηρίζεται σχεδὸν ἀποκλειστικὰ στὴν χρήση τοῦ νομίσματός της ὡς κυρίου ἀποθεματικοῦ παγκοσμίως. Αὐτὸ ὑπονομεύεται…