Σὲ ἁπλὸ παρατηρητὴ τῶν γεγονότων ἀναδείχθηκε ἡ Εὐρώπη στὰ γεγονότα τοῦ Καυκάσου, ὅπου τὸν καθοριστικὸ ρόλο διαδραμάτισε ἡ Μόσχα, ἐνῶ καὶ στὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο ἡ ἐξάντληση τῆς ἀνοχῆς της ἔχει δεκαπέντε μέρες ὅριο∙ οἱ διαμαρτυρίες σὲ Βερολίνο, Παρίσι, Βρυξέλλες ἐξακοντίζονται, ἐνῶ καὶ ἡ Εὐρωπαϊκὴ Κεντρικὴ Τράπεζα ἀπευθύνει ἔκκληση, γιὰ δυναμικὴ ἐξωτερικὴ πολιτική, ἐπειδὴ ἀπειλεῖται ἡ στήριξη τοῦ εὐρὼ ὡς ἀποθεματικοῦ νομίσματος. Ἡ στάση δὲν ἀφορᾶ τόσο τὴν Γερμανία, ἀλλὰ περισσότερο ἄλλους ἑταίρους, Ἱσπανία, Ὁλλανδία, Σουηδία, Πολωνία, Τσεχία, Σλοβακία, ποὺ δείχνουν ὅτι δὲν ἔχουν ἀντιληφθεῖ, τὸ τί σημαίνει αὐτόνομη ἐξωτερικὴ καὶ ἀμυντικὴ πολιτική, καθὼς φροντίζουν τὰ στενὰ καὶ ἐλαχίστης βαρύτητος οἰκονομικά τους συμφέροντα μὲ τὴν Τουρκία. Οἱ ἐπίσημες καὶ ἀνεπίσημες συνομιλίες αὐτῆς τῆς ἑβδομάδος θεωροῦνται καθοριστικές, καθὼς πλησιάζει ὁ Δεκέμβριος, τὸν ὁποῖο ἔχουν θέσει ὡς ὅριο πλήρους συμμορφώσεως τῆς Ἄγκυρας… Ἡ Εὐρώπη ὀφείλει ἀσκῆσαι τὸν αὐτόνομο ρόλο της.