Ἡ διεθνὴς παρουσία τῆς Εὐρώπης, μετὰ τὴν τήρηση ἀποστάσεων ἀπ’ τὴν τετραετία Τράμπ, ἀναγνωρίζεται πλέον ἀπὸ ὅλους ὡς ἐποικοδομητικὴ γιὰ τὴν ἐπίλυση τῶν πολλῶν παγκοσμίων προβλημάτων∙ ὁ Μπάρακ Ὀμπάμα ἔπλεξε τὸ ἐγκώμιο τῆς Ἀγκέλας Μέρκελ, ὡς σοβαροῦ, ἔξυπνου καὶ διορατικοῦ ἡγέτου, ἐνῶ εἶχε πολὺ ἄσχημες σχέσεις μὲ τὸν ἀποχωροῦντα πρόεδρο∙ ὁ Ἐμμανουὲλ Μακρὸν συνομίλησε μὲ τὸν Βλαδίμηρο Ποῦτιν, γιὰ τὴν ἐπιστροφὴ τῶν Ἀρμενίων στὶς περιοχές τους τοῦ Ναγκόρνο Καραμπάχ, ἀλλὰ καὶ ζήτησε τὴν ἐνίσχυση τῆς ἑνιαίας εὐρωπαϊκῆς ἐξωτερικῆς καὶ ἀμυντικῆς πολιτικῆς, ἀπέναντι στὴν Ἀμερικὴ καὶ στὴν Κίνα. Ὁ κορονοϊὸς καὶ οἱ ἄρδην ἀλλαγὲς τῆς διεθνοῦς δυναμικῆς ἐπιβάλλουν τὴν ἰσχυρὴ παρουσία τῆς Εὐρώπης, ὡς σταθεροποιητικοῦ καὶ διαλεκτικοῦ παράγοντος.