Σὲ σαφέστατη ὑποχώρηση τῆς πολιτικῆς του ἐπιρροῆς βρίσκεται τὸ κρατικοδίαιτο κεφάλαιο, τὸ ὁποῖο εἶχε δεσπόσει τῶν πάντων στὴν Ἑλλάδα ἀπ’ τὴν ἄνοδο τοῦ σοσιαλισμοῦ καὶ ἀποκορυφώθηκε μὲ τὸν ἀτλαντοκομμουνισμό∙ ὁ ἄλλοτε πανίσχυρος ἐθνικὸς προμηθευτής, ποὺ εἶχε ἀρνηθεῖ τὸ 1984 τὴν συνεργασία του μὲ τοὺς Ἰάπωνες στὴν κυβερνητική, ὅπως λεγόταν τότε, ψηφιακὴ σήμερα, τεχνολογία, λέγεται, ὅτι ἀντιμετωπίζει σοβαρὰ προβλήματα κι ἀνέλαβε ὁ ἴδιος τὴν σωτηρία τοῦ συγκροτήματος, κι ὄχι ὁ γιός, εὐρωβουλευτὴς τοῦ Ναπολεοντίσκου∙ ἀλλὰ καὶ ἄλλοι ἀντιμετωπίζουν προβλήματα κι ἔχουν ἐξοργισθεῖ, ἐπειδὴ ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης τοὺς παρέπεμψε στὸν ἀνταγωνισμὸ ὅλων γιὰ τὰ νέα εὐρωπαϊκὰ προγράμματα. Ἀλλὰ αὐτοὶ δὲν γνωρίζουν τί εἶναι ἀνταγωνισμός, μόνο τὶς πίσω πόρτες ἐλέγχουν ἀπολύτως.